Z życia wzięte - Strona 79

"Tradycja przekazywanie sobie dziecięcych ubrań jest pielęgnowana w naszej rodzinie, odkąd pamiętam. Ja donaszałam ubrania po kimś, a ktoś jeszcze później donaszał je po mnie, a dzięki temu moi rodzice mogli zaoszczędzić trochę pieniędzy i przeznaczyć je na coś innego. Dzisiaj ludzie mają już do tego zupełnie inne podejście i ubrań po kimś przejmować nie chcę. Tak właśnie moja bratowa nie chciała przyjęć prawie nowych ubrań po moich dzieciach, bo nie były markowe, a dla niej markowe znaczy lepsze".

"Brat Tomka zawsze był złośliwy i nie bardzo żywił do mnie pozytywne uczucia. Mimo to, zawsze starałam się być dla niego miła, a na rodzinnych zjazdach z ciekawością słuchałam jego rewelacji o pracy. Na ostatnie urodziny podarował mi poradnik, z którego mam się dowiedzieć, jak być dobrą żoną i spełniać zachcianki małżonka. Poskarżyłam się mężowi, ale ten zwyczajnie zaczął się śmiać i powiedział, że nie powinnam się przejmować". 

"Gdy zaszłam w ciążę z Pawłem, jedynym synem Bożeny, to teściowa od razu mi zapowiedziała, że cieszy się na narodziny wnuka, ale nigdy nie wybaczy mi tego, że w przeszłości zdradziłam męża. Każdego dnia przypominała mi o moich błędach młodości, które już dawno mąż mi wybaczył. Teraz, gdy na świecie pojawił się nasz syn, teściowa odwiedza nas codziennie, rozpływa się nad małym, ale mnie traktuje jak powietrze".

"W dniu ślubu, w kościele zauważyłam mojego ojca, którego nie widziałam od 10 lat. Po ceremonii, gdy już składano nam gratulacje, podeszłam do niego. Pomimo że miałam bardzo mieszane uczucia, zaprosiłam go na przyjęcie weselne".

"Uznawałam moją synową za rozsądną kobietę i bardzo się ucieszyłam, gdy powiedziała, że dostała propozycję nowej pracy, czekała ją tylko jeszcze rozmowa. Pamiętam, jak Marta przeglądała zawartość swojej szafy i nie była zbyt kontenta. Ostatnio sporo zrzuciła i stare ciuchy porobiły się za duże. Przyszłam więc z pomocą, a ona dziękowała z całego serca".

"Wierzę, że dobro zawsze zwycięża. Wierzyłam też, że energia, jaką wysyłamy do świata, wraca do nas i to ze zdwojoną mocą. Dlatego ja zawsze starałam się być dobrym człowiekiem. Mam 80 lat, a przez całe moje życie nikomu i nigdy nie odmówiłam pomocy. Niestety sama nie mogę liczyć obecnie nawet na to, że ktoś poda mi, choć szklankę wody".

"Chcę podzielić się swoją historią związaną z dość niezwykłymi tradycjami rodzinnymi, które praktykuje moja teściowa. Co ciekawe, tradycje porannego powitania, czy też dnia kwiatów nie tylko wywołują we mnie mieszane uczucia, ale także stały się powodem drobnych spięć w naszym małżeństwie".

"Gdy usłyszałem te słowa, wybuchnąłem śmiechem, jednak szybko okazało się, że ona wcale nie żartowała. Wyciągnęła z szafy walizkę i zaczęła pakować moje rzeczy do środka. W chwili, kiedy założyłem okulary i wyraźniej ujrzałem jej wyraz twarzy, zrozumiałem, że to, co mówi, jest jak najbardziej poważne. Próbowałem protestować, ale ona nie pozostawiała złudzeń co do jej intencji".