"Chcę podzielić się swoją historią związaną z dość niezwykłymi tradycjami rodzinnymi, które praktykuje moja teściowa. Co ciekawe, tradycje porannego powitania, czy też dnia kwiatów nie tylko wywołują we mnie mieszane uczucia, ale także stały się powodem drobnych spięć w naszym małżeństwie".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Prześlij swoją historię na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Teściowa ma specyficzną tradycję porannego powitania
Gdy poznałam mojego męża, byłam pełna zachwytu nad jego rodziną. Wydawali się mili, uprzejmi, a sama teściowa zawsze odnosiła się do mnie z szacunkiem. Z biegiem czasu, kiedy nasz związek nabierał poważniejszego charakteru, zaczęłam stopniowo odkrywać specyficzne zwyczaje tej rodziny. Początkowo myślałam, że to tylko drobne rytuały, które każda rodzina posiada – jakieś specyficzne potrawy na święta, czy nietypowe świąteczne ozdoby. Szybko jednak okazało się, że sytuacja jest o wiele bardziej skomplikowana.
Pierwszym zaskoczeniem była tradycja porannego powitania – rytuał, który obowiązuje w każdy pierwszy dzień miesiąca. Teściowa, a za jej przykładem cała rodzina, wstaje przed świtem, by powitać dzień w sposób dość, powiedziałabym, nietypowy. Cała ceremonia zaczyna się od zapalenia świeczki w salonie i wymówienia specjalnej formuły powitalnej. Następnie każdy członek rodziny musi trzykrotnie okrążyć stół, machając przy tym kawałkiem chleba, który symbolizuje dostatek na nadchodzący miesiąc. Przyznam, że początkowo myślałam, że to żart i o mało nie wybuchłam śmiechem, ale mój mąż, zupełnie poważny, poprosił, żebym dołączyła do rytuału.
Z trudem starałam się ukryć swoje zdziwienie, jednak przez wzgląd na miłość do męża oraz szacunek do jego rodziny, postanowiłam spróbować. Niestety, okazało się, że nie mogłam się przyzwyczaić do tej porannej, nieco absurdalnej ceremonii. Problem zaczął się wtedy, gdy teściowa zaczęła wymagać ode mnie regularnego uczestnictwa w tej ceremonii. Z czasem stało się jasne, że nie traktuje tego jedynie jako zabawnej rodzinnej tradycji, ale jako coś świętego i nienaruszalnego.
Kolejna tradycja u teściowej to dzień kwiatów
Kolejną, równie zaskakującą tradycją jest obowiązkowy dzień kwiatów, który przypada zawsze w drugi czwartek każdego miesiąca, gdy kwitnął kwiaty. W tym dniu każda kobieta z rodziny – bez wyjątku – musi ubrać się w sukienkę w kwiatowy wzór i udać się na pobliską łąkę i zebrać bukiet kwiatów. Tam, według tradycji, rodzina zbiera się, by ułożyć z zebranych kwiatów mały krąg na ziemi i spędzić wspólnie czas, opowiadając historie o minionych pokoleniach. Brzmi to może jak przyjemna okazja do spędzenia czasu na świeżym powietrzu, ale osobiście nigdy nie czułam się komfortowo w tej sytuacji, szczególnie że kwiatowa sukienka była obowiązkowym elementem stroju, a to zdecydowanie nie mój styl. Co więcej, teściowa z całą powagą egzekwuje przestrzeganie tej zasady, a każda próba wykręcenia się z tego „święta” spotyka się z jej nieukrywaną dezaprobatą.
Mimo że mój mąż zapewniał mnie, że to tylko część rodzinnej tradycji i że z czasem się przyzwyczaję, nie potrafiłam pozbyć się uczucia, że jestem do czegoś zmuszana. W mojej własnej rodzinie nie mieliśmy aż tak wyraźnych i sztywnych reguł, co dodatkowo potęgowało moje poczucie obcości w nowym otoczeniu. Zresztą tych dziwnych tradycji jest jeszcze kilka. Kiedy zapytałam teściową, skąd te tradycje pochodzą, to odpowiedziała, że dawno temu sama sobie powybierała ciekawe zwyczaje z różnych zakątków świata i kultur i postanowiła je wprowadzić w celu zaciśnięcia rodzinnych więzi.
Rozumiem, że te tradycje mają dla nich wartość, z drugiej jednak strony, czuję, że jestem zmuszana do uczestnictwa w czymś, co dla mnie nie ma większego sensu. Czasem się nawet sprzeczamy o to z mężem. Dla nich to symbole jedności rodziny, dla mnie – dziwaczne rytuały, które utrudniają mi zaakceptowanie w pełni nowego życia rodzinnego.
Zdezorientowana żona i synowa
