Z życia wzięte - Strona 88

"Biorę ślub, choć zawsze mówiłam, że mi to do szczęścia niepotrzebne. I faktycznie pewnie bym przy tej myśli pozostała gdyby nie to, że rodzina i przyjaciele tak nalegali. Teraz coraz więcej par żyje bez ślubu, ale im chodziło o samo przyjęcie. Postanowiłam więc, że będzie ślub. W sumie, co mi tam, a jako dziecko marzyłam przecież o białej sukni. Natomiast jeśli goście chcą się z nami bawić, sami muszą sobie zapłacić za talerzyk. Ich reakcje są bardzo różne".

"Kolejny rok szkolny przed nami, co oznacza koniec laby nie tylko dla dzieciaków, ale i również dla rodziców, którzy muszą poświecić pociechom dużo więcej czasu, niż w okresie wakacji. Tyle dobrego, że te prace domowe nie są obowiązkowe, przez co dzieci mają na głowie mniej stresu, lecz uczyć się trzeba. W tym wszystkim musi być też czas na odpoczynek, ale nie u nas w domu, bo mój mąż chce zrobić z naszego syna drugiego Lewandowskiego. Ja wolałabym, żeby się uczył i został kimś mądrym i poważnym".

"Po ostatnim nieudanym związku musiałam na dłuższą chwilę odpocząć. W końcu wyszłam do ludzi, poznałam nawet paru fajnych facetów, ale póki co z żadnym z nich nie chciałabym wyjść poza stopę koleżeńską. Może następnym razem coś zaiskrzy. O zostaniu czyjąś żoną na tym etapie w ogóle nie myślę. To nie żaden wyścig ani zawody, kto szybciej znajdzie męża. Tak mi się do tej pory wydawało. Mam jeszcze czas, na założenie rodziny również. Jednak moja ciocia jest innego zdania i stale chce ingerować w moje życie".

"Mój synek Wojtek ma już 10 lat i prawie w ogóle nie zna swojego dziadka. Wiesław, ojciec mojego męża jest bardzo konserwatywny i zatwardziały w swoich przekonaniach, że na wieść, że nie chcemy brać ślubu, postanowił, że nigdy nie uzna Wojtka za swojego wnuka. Próbowaliśmy jakoś go przekonać do zmiany zdania, ale nic nie udało się ugrać. Przykro mi, że moje dziecko nie może mieć normalnych relacji z dziadkiem, który powinien być dla niego wzorem". 

"Mieliśmy 21 lat, gdy stanęliśmy na ślubnym kobiercu. To była wielka miłość, pozytywne wibracje w sercu, więc nie chcieliśmy czekać ani chwili. Zamieszkaliśmy w domu rodzinnym Sebastiana i na początku wszystko było cudnie. Ale teściowa pokazała swoje rogi i zaczęła nam się wtrącać w każdą decyzję. Jakby tego było mało, sprawdzała, co noc, czy, aby przypadkiem Sebek się nie odkrył. Zdecydowanie nie potrafiła zrozumieć, że jej syn jest dorosły i teraz ja dbam o niego". 

"Jestem babcią dwójki wspaniałych wnuków, które kocham z całego serca. Niestety, relacje z moją synową, a właściwie sposób, w jaki traktuje mnie i moją rolę jako babci, stały się źródłem nieporozumień w naszej rodzinie. Ona myśli, że w moim wieku, to już nie można mieć własnych planów i nieustannie podrzuca mi wnuki".

"Amelka, nasza mała księżniczka, od tygodni mówiła o przedszkolu. Z ekscytacją wybierała kapcie i plecaczek i nie mogła doczekać się poznania nowych kolegów i koleżanek. A my, choć nieco zestresowani, cieszyliśmy się jej entuzjazmem. Mieliśmy nadzieję, że wszystko pójdzie jak z płatka — radosne pożegnanie i dzień pełen wrażeń".

"Z wielką radością i wdzięcznością chciałabym podzielić się swoją historią, która udowadnia, że czasami najmniejsze gesty mogą przynieść największe szczęście. Mój mąż, od lat będący moim najlepszym przyjacielem i partnerem, zaskoczył mnie w sposób, którego nigdy się nie spodziewałam, a jego niespodzianka pozostanie w moim sercu na zawsze. Przygotował taki wieczór, że poczułam się, jak w romantycznym filmie".