Z życia wzięte - Strona 602

"Przez całe życie musiałam sobie radzić sama. Mąż zabrał się i zostawił mnie z córcią. Nigdy nie narzekałam, choć dźwigałam na swoich barkach tak wiele. Przyszedł jednak czas próby. Gdy zachorowałam, wszystko się skomplikowało. Wtedy pojawili się oni! Jak tu nie wierzyć w ludzi?"

"Kiedy zamieszkaliśmy z moim mężem, rodzicami oraz moją młodszą siostrą razem w wielkim domu, wiedziałam, że to będzie błąd. No, ale nie było innego wyjścia, bo byliśmy pod bramką. Ja i mój mąż Jarek kupiliśmy właśnie nasze pierwsze mieszkanie. Wyprztykaliśmy się do zera, więc musieliśmy zaciskać paska. Stwierdziliśmy, że czekając na to, aż nasze nowe mieszkanie się wybuduje, zamieszkamy z moimi rodzicami i trochę zaoszczędzimy. To miał być tylko rok, jednak ten rok okazał się najdłuższy w moim życiu! Pech chciał, że mieszkała z nami także moja siostrunia".

"Wiem, że to może się wydać kontrowersyjne, ale mamy takie czasy, że po prostu trzeba oszczędzać. Ja lubię posiedzieć sobie w wannie z godzinę, a gdybym tak lała sobie nową wodę i ja i mąż, to rachunki byłyby tak wysokie, że ciężko było nam je płacić na czas. Dla mnie kąpiel po mężu nie jest niczym nieakceptowalnym. Ale oszczędzamy na różne sposoby. Jedni się z tego śmieją, inni stukają się w czoło, a my dzięki temu nie mamy problemów finansowych".

„Ja miałam udać zmęczoną i udać się do namiotu, a ona w tym czasie miała spróbować poderwać Szymona, oczywiście nie pozwalając mu na nic szczególnego, tylko demaskując potencjalnego zdrajcę. Ten plan był tak genialny, że musiał się udać!”

„W jednej chwili moje ciało pokryła gęsia skórka, a moje oczy się zaszkliły. Teraz jednak wiem, że muszę z nią poważnie pogadać. Czeka nas długa i ciężka rozmowa. Pewnie zastanawiacie się, co takiego znalazło się na tatuażu mojej córki, że tak mną wstrząsnęło. Otóż Ewa wytatuowała sobie...”

"Gdybym powiedziała, że moja mama o mnie nie dbała, to naprawdę bym skłamała. Ojciec odszedł od nas gdy skończyłam 3 lata. Za bardzo nawet go nie pamiętam, bo ograniczył się tylko do płacenia alimentów, a nie odwiedzał mnie wcale. Mama robiła wszystko, żeby niczego mi nie brakowało i odmawiała sobie wielu rzeczy, by spełniać moje marzenia i zachcianki. Nauczyła mnie życia na wysokim poziomie, którego mi teraz brakuje. Chcę lepszego życia dla mnie i dla mojej rodziny, ale moja mama mnie blokuje i nie pozwala mi o nie zawalczyć. Mam wrażenie, że wciąż muszę myśleć tylko o niej".

"Kocham być w ciąży. Choć końcówka jest ciężka, to ten stan mnie uskrzydla, kiedy pomyślę, że noszę w sobie nowe życie... Jednak to nie byłoby zbyt rozsądne, wychowywać kolejne dziecko, zwłaszcza że nie ma obok mnie mężczyzny. Ojciec mojej dwójki ulotnił się bez śladu i to ja jestem jedyną żywicielką naszej rodziny. A ja lubię żyć na poziomie. Dlatego zarabiam na życie jako surogatka. Mam to szczęście, że mieszkam w Stanach. Dzięki temu zajęciu nie muszę pracować i mam czas dla swoich dzieci".

"Wiem, że teraz mamy inne czasy. Rodzic nie ma prawda podnieść ręki na dziecko (przynajmniej na razie) i generalnie to mówi się dużo o rodzicielstwie bliskości. Jeśli kiedyś zostanę mamą, to na pewno taką, która przytula swoje dzieci i wspiera je pozytywnymi słowami. Moja mama na pewno mnie kochała, choć tego nigdy nie mówiła. Za to słyszałam od niej wciąż inne słowa, które niestety bolą mnie do dziś. Dzieciństwo miało ogromny wpływ na to, jaką teraz jestem osobą i jest mi naprawdę trudno. Wciąż jednak wmawiam sobie, że matka nie miała pojęcia, że mnie krzywdzi. To jakoś by ją tłumaczyło. Tylko czy to prawda?"