"Przez całe życie musiałam sobie radzić sama. Mąż zabrał się i zostawił mnie z córcią. Nigdy nie narzekałam, choć dźwigałam na swoich barkach tak wiele. Przyszedł jednak czas próby. Gdy zachorowałam, wszystko się skomplikowało. Wtedy pojawili się oni! Jak tu nie wierzyć w ludzi?"
*Publikujemy list naszej czytelniczki.
Miałam trudne życie
Jak byłam małą dziewczynką, często wyobrażałam sobie, że kiedyś moje życie będzie bajkowe. WIdziałam piękny dom z ogródkiem, kochającego męża i gromadkę dzieci. Moje marzenia potęgował fakt, że rodzinny dom był daleki od marzeń. Ojciec był okropny i dla mnie i dla matki, a ona posłuszna i uległa. Często myślałam, że nie jestem im do niczego potrzebna. Do dziś nie jestem pewna, czy tak nie było.
Nie wiem jakim cudem nie straciłam wiary w ludzi. We mnie nie wierzył nikt. Od dziecka czułam potrzebę pomagania. Najpierw zajmowałam się schorowaną babcią, która była jedyną osobą, która mnie naprawdę kochała. Choć od kiedy pamiętam, wymagała pomocy w podstawowych czynnościach, babunia miała w sobie takie ciepło, które mnie uszczęśliwiało. Po jej śmierci już nigdy nie czułam się tak kochana.
Jak tylko skończyłam 18 lat, wyniosłam się z domu. Zresztą rodzice zmarli niedługo później, pozostawiając mi sypiącą się chałupę i długi. W dorosłość weszłam z bagażem, którego nie powinna dźwigać tak młoda osoba.
canva.com
W chorobie poznałam ludzkie dobro
Niestety marzenia z czasów dzieciństwa nigdy się nie spełniły. Szybko wyszłam za mąż, dałam się omotać cwaniakowi, który nie był moim księciem z bajki. Jak tylko zaszłam w ciążę, ulotnił się i poza płaceniem alimentów nie dał córci grama uwagi.
Mimo tych wszystkich przejść nigdy nie zwątpiłam w świat i wartości, które zaszczepiła mi babcia. Zawsze patrzyłam życzliwie na innych i nie straciłam wiary w ludzi. Ułożyłam swój świat, najlepiej jak mogłam. Pracuję z dziećmi i spełniam się zawodowo. Mam grono przyjaciół, którzy w najbardziej kryzysowych sytuacjach pomagają mi przy córce. Wszystkie przejścia nauczyły mnie, że muszę sobie radzić. Nawet jak jest bardzo trudno, daję radę!
Przyszedł jednak moment, który mnie złamał. Gdy usłyszałam diagnozę i to, jak będzie wyglądać moje leczenie, nie wiedziałam, co robić. Moja córa ma 12 lat, to jeszcze dziecko, a ja byłam zmuszona spędzić kilka tygodni w szpitalu. Byłam bliska zrezygnowaniu z leczenia, gdy nie wiadomo skąd pojawili się wszyscy moi znajomi z gotowym planem działania.
Mówi się, że karma wraca, ale patrząc na moje dotychczasowe życie, średnio w to wierzyłam. Do teraz. Nagle okazało się, że mam wokół siebie tylu życzliwych ludzi, gotowych pomóc mi w najtrudniejszej chwili. Dało mi to siłę i wiarę, że pokonam tę bestię i może w końcu los się do mnie uśmiechnie. Co ja mówię! Już się uśmiechnął. Pierwszy raz w życiu dostałam więcej, niż oczekiwałam. Nigdy im tego nie zapomnę.
Elżbieta
