Z życia wzięte - Strona 780

"Kiedy mogę, to pomagam. Są jednak takie sytuacje, w których ta pomoc innym wymaga ode mnie nie tylko zaangażowania, ale i spore nakładu finansowego. Czy powinnam wtedy odmówić? Moim zdaniem tak, ale nie chcę słuchać później od męża i jego rodziny, jaką to jestem egoistką, która za nic ma rodzinne problemy. Szkoda tylko, że nikt nie wspomni, że w takim razie podzielimy się obowiązkami i wydatkami".

"Oczywiście wiedziałam, że to się tak skończy, że gdy kupimy psa, to wszystko spocznie na moich barkach. Dzieci obiecały, że będą wychodzić z yorkiem i to samo zresztą mówił mój mąż, ale okazało się, że żadne z nich nie jest słowne..."

"Fajnie jest robić wszystko razem w związku - to faktycznie może być sporym ułatwieniem i cieszę się, że mój Robert jest takim facetem, że chce ze mną spędzać czas, ale są pewne sytuacje, gdy lepiej byłoby oddzielnie coś robić. Wspólny wieczór panieński i kawalerski uważam, że jest nietrafionym pomysłem!"

"Moja żona nie potrafi odciąć pępowiny od naszego jedynego syna. Ma z tym problem do tego stopnia, że nie pozwala mi nawet zostawać z nim sam na sam. Chłopiec w tym wieku potrzebuje męskiego wzorca i powinien spędzać z ojcem czas. A ona boi się, że ja w tym czasie nauczę go samodzielności i nie będzie już tak bardzo jej potrzebował. Długo przymykałem na to wszystko oko. Jednak ostatnio Marcina spotkało coś naprawdę przykrego i wynikało to zdecydowanie z zachowania mojej żony. Ja już nie wiem, jak mam przemówić jej do rozsądku?"

"Ja lubię gotować. Lubię też, gdy przychodzą do nas goście, a ja mogę ich czymś poczęstować. Ale pod warunkiem, że to towarzystwo, z którym miło jest spędzać czas. A królowa teściowa wiecznie marudzi. Bo ona musi mieć lekkostrawne, bo w niedzielę powinien być rosołek z 3 mięs i z domowym makaronem, albo na deser koniecznie szarlotka. Najlepsze jest to, że sama zrobiła sobie z niedzielnych obiadów u nas tradycję.  Nikt jej już nie zaprasza, a ona od ponad roku co tydzień przychodzi. I nie miałabym może nawet nic przeciwko, gdyby raz na jakiś czas role się odwróciły i gdyby to ona nas zaprosiła. Ale to nie stało się nigdy i naprawdę mam dość!"

"Myślałem, że ją znam. Że wiem o niej wszystko i niczego przede mną nie ukrywa. Przecież nazywała się moją najlepszą przyjaciółką, a ja jej ufałem. Byłem przekonany, że nic mnie w związku z nią nie zaskoczy. Była dla mnie na tyle przewidywalna, że znałem jej odpowiedzi na swoje pytania, zanim je wypowiedziała. W życiu nie spodziewałbym się, że wydarzy się coś takiego. Że zupełnie przypadkiem odkryję, że tak naprawdę wcale jej nie znam. Kompletnie nie wiem co mam teraz zrobić. Pogubiłem się i nie mam pojęcia jak się zachować".

"Mój najdroższy mąż odszedł po krótkiej, acz ciężkiej chorobie. Trudno było mi się pogodzić z jego śmiercią. Jedyne pocieszenie przynosiły mi wizyty na cmentarzu. Po pewnym czasie zorientowałam się, że ktoś notorycznie kradnie znicze z nagrobka. Kiedy odkryłam, kto za tym stoi, nie mogłam uwierzyć własnym oczom!"

"Ze Stefanem jesteśmy w związku od ponad dziesięciu lat. Już na starcie umówiliśmy się, że to on będzie utrzymywał cały dom, a ja skupię się na wychowaniu dzieci, gotowaniu obiadów i sprzątaniu. To dlatego nigdy nie pracowałam. Teraz mąż oznajmił, że role muszą się odwrócić i to on będzie siedział w domu! Chyba oszalał?!"