"Ja lubię gotować. Lubię też, gdy przychodzą do nas goście, a ja mogę ich czymś poczęstować. Ale pod warunkiem, że to towarzystwo, z którym miło jest spędzać czas. A królowa teściowa wiecznie marudzi. Bo ona musi mieć lekkostrawne, bo w niedzielę powinien być rosołek z 3 mięs i z domowym makaronem, albo na deser koniecznie szarlotka. Najlepsze jest to, że sama zrobiła sobie z niedzielnych obiadów u nas tradycję. Nikt jej już nie zaprasza, a ona od ponad roku co tydzień przychodzi. I nie miałabym może nawet nic przeciwko, gdyby raz na jakiś czas role się odwróciły i gdyby to ona nas zaprosiła. Ale to nie stało się nigdy i naprawdę mam dość!"
*publikujemy list od czytelniczki
Teściowa jest jak królowa
Królowa matka. Wszytko co powie, jest święte i niech no tylko ktoś spróbuje podważyć jej zdanie.
Na początku wydawała mi się dość przystępna - że tak to nazwę. Nawet w miarę się dogadywałyśmy. Widziałam, że jej syn bardzo liczy się z jej zdaniem, ale nie wchodziła nam mocno w drogę.
Wiadomo, że nie była dla mnie jak mama, ale przecież mamę mamy tylko jedną.
Jej podejście zmieniło się w momencie, gdy urodziła się nasza córka. Babcia oszalała na jej punkcie i chętnie dzieliła się swoją sprawdzoną wiedzą, dotycząca wychowywania dzieci.
Jej rady były bardzo przestarzałe i ja rzadko się do nich stosowałam. Ale teściowa o tym nie wiedziała, bo nigdy się na ten temat nie wypowiadałam. Pewne rzeczy zostawiałam tylko dla siebie.
Bywała u nas coraz częściej
Ma swój dom, mnóstwo przyjaciółek, ale i tak wiecznie przychodziła do nas. Tłumaczyłam to sobie tym, że chciała widzieć, jak jej wnuczka dorasta.
Jednak z każdą jej wizytą atmosfera w domu była coraz gęstsza. Ona wiecznie krytykowała to, jak zajmuję się małą.
Mało tego, kiedyś trzymała córkę na kolanach i karmiła ja pączkiem podczas oglądania TV. Nie zauważyła, że córeczka nie może złapać oddechu.
Wtedy po raz pierwszy naprawdę nie wytrzymałam i wyprosiłam ją z domu. Ale za dwa dni i tak wróciła. Bez żadnego PRZEPRASZAM. Jakby nic się nie stało.
Od ponad roku ma swoją tradycję, którą sama sobie ustaliła.
W każdą niedzielę przychodzi do nas na obiad
No i dobrze, niechże sobie z nami je, ale niech uszanuje nasze smaki i tradycje. A ona wiecznie wprowadza zamęt.
Denerwuje mnie też to, że sama nigdy nie zaprasza nas do siebie. Kiedy już od wielkiego święta odwiedzimy ją z córeczką, to słyszę tylko co chwilę: bo wybrudzi, bo zbije, bo porysuje.
Może zatem lepiej, że nie zaprasza nas na obiady, bo ja w wielkim stresie biegałabym cały czas za małą, zamiast choć na chwilę wyluzować.
Ale przychodzi do nas i ciągle narzeka. Bo ona musi mieć lekkostrawne. W niedzielę KONIECZNIE rosół i to z trzech mięs, a makaron obowiązkowo musi być domowy.
Nie może też zabraknąć szarlotki na deser. Ja pierniczę! Czasem mam tego tak dość, że przestałam lubić niedzielę. A jak teściowa przychodzi, to odliczam tylko czas do jej wyjścia.
O dziwo jej syn czuje dokładnie tak samo i coś mi się wydaje, że w końcu wybuchnie. Ja nazywam ją królową teściową, a on królową matką. I coraz częściej mówi o tym, że najlepiej by było, jak byśmy się wyprowadzili gdzieś daleko. Musiała i jemu zajść nieźle za skórę.
Jakieś rady? Chętnie dowiem się, jak poradzić sobie z tak męczącą teściową.
Kasia
