Z życia wzięte - Strona 642

"Moje życie bardzo zmieniło się po porodach. Dzieci są wspaniałe, ale niestety, bardzo mnie męczą. Mam już dość słuchania ciągłego "mama" i "mama". Ile można? Mam córkę i syna, oboje są bardzo wymagający. Chciałabym choć raz pojechać na urlop bez nich, tylko ja i mąż, jak za dawnych lat". 

"Wiem, że ciąża to szczególny czas dla każdej kobiety, ale to też nie jest usprawiedliwienie do bycia przewrażliwioną. Moja przyjaźń z Kamilą zawsze opierała się na szczerości. Dlatego nie rozumiem, skąd w niej tyle złości. Obraziła się na mnie, bo powiedziałam jej, że strasznie przytyła". 

"Życie weryfikuje wszystkie poglądy. Często mądrujemy się, że my na czyimś miejscu, zachowalibyśmy się zupełnie inaczej. Też taka byłam. Od zawsze twierdziłam, że jedyne czego nie wybaczę, to zdrada. Jaka byłam naiwna. Mąż mnie zdradził, a ja po latach z pełną świadomością mówię, że to uratowało nasze małżeństwo! Wiem, trudno uwierzyć... A jednak!"

"25 lat temu po śmierci mojego męża, poczułam, że moje życie nagle się skończyło. Tak bardzo go kochałam, a on w jednej chwili zniknął z mojego życia przez chorobę. Byłam pewna, że już nigdy więcej nie będę nikogo kochać i nigdy nie doświadczę miłości mężczyzny do kobiety. A jednak, myliłam się".

„Wiem, że Agnieszka często przegląda waszą stronę, dlatego też zdecydowałem się na opisanie problemu, który od dłuższego czasu nie daje mi spokoju. Może, gdy to przeczyta, to spojrzy na to wszystko z zupełnie innej strony i zmieni coś w swoich zachowaniu, bo ja nie potrafię do niej dotrzeć. Żona wyręcza naszego syna we wszystkich obowiązkach i nie liczy się z moim zdaniem na ten temat”.

"Do tej pory mieliśmy całkiem dobre relacje z naszymi sąsiadami. Wszystko się jednak zmieniło, kiedy usłyszałam te słowa od sąsiada. Po prostu mnie zmroziło. Jak on mógł powiedzieć, żebym zadbała o siebie, bo pół roku po porodzie, cały czas źle wyglądam? Przecież to bezczelne! Nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć i pozostawiłam to bez komentarza. Teraz żałuję". 

„Odkąd moi rodzice prowadzą swój sklep spożywczy, ciągle mnie wykorzystują. Wieczorami pomagam im rozkładać towar, a w weekendy muszę stać przy kasie. Nie dostaję za to ani grosza. Gdy tylko skończę 18 lat, więcej mnie nie zobaczą! Zamierzam się wyprowadzić i zacząć żyć na własny rachunek”.

"Zawsze twierdziłam, że pieniądze szczęścia nie dają. Dalej utrzymuje się w tym przekonaniu. Najważniejsze to mieć czas dla bliskich, a w szczególności dla rodziny. To dlatego mam normalną, niewymagającą pracę. Zarabiam najniższą krajową i się nie przemęczam. Jestem za to bardzo szczęśliwa, jednak moi znajomi tego nie rozumieją".