Z życia wzięte - Strona 551

„Nie da się ukryć, że wychowałam się w bardzo dziwnej rodzinie. To znaczy, dla mnie to było raczej normalnie, ale wiem, że dla niektórych mój sposób życia może wydać się bardzo dziwny. Tak naprawdę to chyba dla każdego, kto wysłucha moją historię. Mam 33 lata, a nadal mieszkam z mamą. Chciałabym wyprowadzić się z domu, ale nie chcę zostawić mojej mamy samej. Boję się tego, że będzie cierpieć”.

„Ja nie wiem, co się teraz z ludźmi dzieje. Mam 17 lat i zawsze deklarowałem się jako człowiek wierzący. Jeszcze kilka lat temu nikomu to nie przeszkadzało i mam wrażenie, że sprawa religii była sprawą każdego człowieka. Wcześniej – myślę, że jeszcze trzy lata temu, nikt mi nie robił problemów z tym, że jestem religijny. Okej, już wtedy na religię chodziła mniejszość klasy, ale nie działy się takie cuda, jak teraz, gdy tylko ja jestem w całej klasie wierzący. Na dodatek jeszcze ciągle borykam się z hejtem i przykrymi komentarzami na temat tego, że jestem katolikiem. W jakim świecie my dzisiaj żyjemy?”

„Miałam ostatnio strasznie dziwny sen. Moja podświadomość chyba zaczęła robić sobie ze mnie żarty po tym, jak raz pomyślałam, że nowy kurier jest nieziemsko przystojny. Śniło mi się, że zdradziłam z nim męża. To było tak realistyczne, że mam wyrzuty sumienia i moralnego kaca”.

„Mam dość tej szopki. Udawania, że wszystko jest w porządku za każdym razem, kiedy jesteśmy gdzieś w odwiedzinach. W domu nic nie jest w porządku! Moi rodzice ciągle się kłócą, a jak nie krzyczą i nie trzaskają drzwiami, to chodzą tak naburmuszeni, że wszystkiego mi się odechciewa. Wolałbym, żeby się rozwiedli”.

"Jest takie przykazanie: "Czcij ojca swego i matkę swoją". W tym duchu wychowałam mojego syna, Kamila. Mimo że jest już dorosłym mężczyzną, nadal mamy bardzo dobrą relację, a syn mnie szanuje. Całe życie powtarzałam mu, że matka jest najważniejszą kobietą w życiu mężczyzny. I wszystko by było dobrze, tylko nie wiem czemu synowa za mną nie przepada."

„Rosnące ceny to temat numer jeden praktycznie w każdej kolejce do kasy w sklepie. Nic dziwnego, jest naprawdę drogo i choć wcześniej razem z partnerem niczego sobie nie odmawialiśmy, dziś ledwo wiążemy koniec z końcem. Nie przypuszczałam, że szalejąca inflacja dotknie nawet nasz związek. Ale — jak to mówią — nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło!”

„Koniec lata i początek kalendarzowej jesieni był świetnym pretekstem do zorganizowania konkursu w przedszkolu. Dzieci miały wykonać pracę plastyczną na zadany temat. Moja córeczka, choć bardzo się przyłożyła do swojego rysunku, nie otrzymała nawet wyróżnienia. Nagrody otrzymały za to dzieci, których prace wyglądały, jakby zostały wykonane przez ich rodziców. Gdzie tu sprawiedliwość?!”

"Gdy chodziłam do pracy, mijałam pewną kobietę, siedzącą przy sklepie spożywczym, która ewidentnie była bezdomna. Nie prosiła jednak o pieniądze ani o jedzenie, a jedynie z pełnym ciepła spojrzeniem spoglądała na przechodniów, licząc, że ktoś może się nad nią zlituje".