"Jest takie przykazanie: "Czcij ojca swego i matkę swoją". W tym duchu wychowałam mojego syna, Kamila. Mimo że jest już dorosłym mężczyzną, nadal mamy bardzo dobrą relację, a syn mnie szanuje. Całe życie powtarzałam mu, że matka jest najważniejszą kobietą w życiu mężczyzny. I wszystko by było dobrze, tylko nie wiem czemu synowa za mną nie przepada."
Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Synek mamusi
Kamilek ma już 35 lat. Kiedy to zleciało! Jeszcze niedawno uczył się przecież chodzić i pisać a dziś… Już dorosły facet! Ale musze przyznać, że jestem z niego dumna. Dobrze go wychowałam. Kamil jest jedynakiem, więc mogłam poświęcić mu całą moją uwagę. W dzieciństwie spędzaliśmy razem bardzo dużo czasu. Myślę, że dzięki temu dzisiaj mój syn codziennie do mnie dzwoni i dość często nas odwiedza. Dodatkowo przyjeżdża z bukietem kwiatów w każde moje imieniny, urodziny, na dzień matki i oczywiście na święta. Kiedy patrzę na dzieci moich koleżanek, rozpiera mnie duma, że tak wychowałam moje dziecko. Mam porównanie, że inne dzieci wcale nie szanują swoich rodziców. Rzadko kiedy zadzwonią, o wizytach to już nawet nie wspomnę. Koleżanki narzekają, że jak już się odezwą, to na pewno coś chcą – albo pieniędzy, albo darmowej opiekunki do dzieci. I zawsze powtarzają:
Tobie to się Baśka udał ten Kamilek.
Wtedy wiem, że zrobiłam dobrą robotę. Całe życie powtarzałam Kamilkowi, że matka jest zawsze najważniejszą kobietą w życiu syna – i chyba sobie to wziął do serca!
Synowa zabrała mi synka
Niestety, zauważyłam, że od kiedy poznał Anetę, nasze relacje nieco się… ochłodziły. Szczególnie wyraźne stało się to po ślubie. Nie mogę powiedzieć – Kamilek nadal do mnie dzwoni i mnie odwiedza, ale już nie tak często jak kiedyś. Dzwoni tylko jak jedzie albo jak wraca z pracy i jest sam. Żeby Aneta nie słyszała. Przyjeżdża też często sam – mówi, że Anetka znowu miała migrenę i została w domu. Kiedy zapytałam kiedyś dlaczego coraz rzadziej pojawia się na obiedzie, po godzinie nacisków z mojej strony przyznał, że żona nazwała go maminsynkiem!
Bardzo się zdenerwowałam, ale z drugiej strony wcale mnie to nie zdziwiło – kobiety, szczególnie młode, są już takie zaborcze. Chciałby tego chłopa tylko dla siebie, na wyłączność. A przecież nie można mieć nikogo tylko dla siebie, odcinać go od rodziny. W sumie kiedy na ślubie poznałam jej rodziców to wcale się nie dziwię. Bardzo zimni i nieprzyjemni ludzie. Nic dziwnego, że tak przylgnęła do mojego Kamilka. Ale nie zmienia to faktu, że jestem zła. No bo w końcu żon i kochanek można mieć wiele, ale matkę ma się tylko jedną! Czy nie mam racji?
Barbara
