Z życia wzięte - Strona 399

"Pani Beata w osiedlowym warzywniaku od lat opowiadała, że jej córka studiuje w łódzkiej filmówce, a gdy dostała ponoć pierwszą rolę, to chwaliła się tym każdemu. Obnosiła się z tym faktem tak, jakby jej Malwinka była jakąś królową. Nikt jej nie zazdrościł, bo każdy wiedział jaka jest Pani Beatka. Niedawno przestała przychodzić do sklepu, zaczęłam się o nia martwić. Poszłam pod jej mieszkanie i usłyszałam płacz za drzwiami. Okazało się, że Pani Beatka miała złamaną nogę i nie mogła chodzić, a jej córeczka wcale nie raczyła odwiedzić chorej matki na święta, ani tym bardziej jej pomóc!"

"Z Maćkiem byłam kilka lat temu. Każdy z nas poszedł w swoją stronę, jak wiele innych par. Zapomniałam o nim i myślałam, że on o mnie też. Niedawno zaczęłam nową pracę i spotkałam Maćka na korytarzu biurowca, w  którym miałam gabinet. Ten dzień przewrócił moje życie do góry nogami. Ja, stateczna małżonka zaczęłam myśleć o zdradzie..."

"Ależ mój mąż Janek mnie zdenerwował. Tyle się mówi o świątecznej pomocy biednym, a i tradycja nakazuje, żeby zostawić przy wigilijnym stole talerzyk dla zdrożonego gościa. Ja w tym roku chciałam w końcu zrobić coś dobrego, od serca i bezinteresownie, więc zaprosiłam jedną bezdomną do nas na kolację świąteczną, a mój małżonek grozi mi, że się wyprowadzi. A niech idzie do mamusi! Gdzie jego empatia i dobre serce, którym tak się chwali? Przecież ja znam tą panią i wiem, że nic złego nam nie zrobi..."

"W tym roku zmarł mój mąż. Byłam z nim bardzo zżyta. Był moją pierwszą miłością i tak naprawdę jedyną. Był też jedynym człowiekiem, którego obecność mi nie przeszkadzała. Bo ja nie przepadam za ludźmi. Nawet za tymi, z rodziny. Żałobę też wolałam przeżywać w samotności, ale mi na to nie pozwolono. Byłam tak zmęczona tą stałą kontrolą, że bardzo chciałam, choć w Święta być sama. Wymyśliłam sobie, jak mogłabym to zrobić, bez urażenia moich dzieci i rodzeństwa. Niestety nie wszystko poszło po mojej myśli i narobiłam sobie tylko biedy".

"Ja rozumiem, że Święta za pasem, ale wszystko ma swoje granice! Posłuchajcie, co mnie wczoraj spotkało. Poszłam po południu do apteki... Trzy okienka otwarte, trzy osoby w środku. Luzik. Ja weszłam jako czwarta, a za mną jakiś mężczyzna wyglądający na max. 45 lat. Gdy jedna osoba zwolniła okienko, spokojnie ruszyłam w tamtą stronę, a wtedy nagle z mojej lewej wyłonił się ten koleś. Czegoś takiego w życiu się nie spodziewałam! On zresztą też!"

"Bardzo męczą mnie już prezenty od męża, które są schematyczne i za każdym razem daje mi jakąś złotą biżuterię lub karnet do SPA. Ile można dostawać to samo i w ogóle nie wpadać na kolejne pomysły, jak zaskoczyć swoją drugą połówkę? Chciałabym, żeby troszeczkę bardziej o mnie pomyślał, a nie tylko poszedł do sklepu i kupił cokolwiek".

"Moja córeczka to mały łobuziak. Jest w tym wszystkim bardzo urocza, ale zdarza jej się przekraczać pewne granice, co nie powinno mieć miejsca. Staram się być wobec niej stanowcza i gdy uznam, że zasługuje na to, aby ją ukarać, to robię to. W ubiegłym roku napisała długi list do świętego Mikołaja, w który zawarła wszystkie swoje prezentowe marzenia. Ja uznałam, że nie zasłużyła na upominek z listy. Ani jeden. I nie spakowałam jej do pudła nic, prócz kartki, na której było napisane: niewidzialny prezent. To miał być żart, aby mała odczuła konsekwencje swojego zachowania. Stało się jednak zupełnie inaczej".

"Ja nie potrafię być sama i teraz, po latach małżeństwa zastanawiam się nad tym, czy ja kochałam mojego męża kiedyś tak naprawdę prawdziwie, czy tylko wydawało mi się, że go kocham i wyszłam za niego, żeby mieć kogoś u boku. Teraz już trudno mi z nim żyć, choć on jest ciepły, czuły i troskliwy. Ale moje uczucia już dawno wygasły. Nawet to zauroczenie. Jednak ja nie potrafię ani mu o tym powiedzieć, ani odejść, bo boję się samotności".