"Mówią mi, że powinnam mu wybaczyć, że ma prawo do błędów, ale nie pytają, co ja czuję. Jestem teraz w punkcie, w którym czuję się jak ktoś, kto nie ma prawa do szczęścia, bo zniszczy rodzinę. Nikt nie patrzy na to, co on mi zrobił".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Mój mąż mnie regularnie zdradzał
Od kilku lat jestem mężatką. Na początku było fajnie, jak w każdym związku – miłość, wspólne plany, wspólne marzenia. Z czasem jednak zaczęły pojawiać się problemy. Moje podejrzenia okazały się słuszne, bo okazało się, że mój mąż regularnie mnie zdradzał. I to nie było coś, co zdarzyło się raz, dwa razy, ale on robił to przez cały czas. Zdrady były nie tylko liczne, ale i dość jawne, bo wszyscy o tym wiedzieli. Dosłownie wszyscy: jego przyjaciele, koledzy z pracy, nawet rodzina. I co najgorsze – nikt z tych osób nie miał odwagi stanąć po mojej stronie. Mąż zapewniał mnie, że to ostatni raz, że się zmieni, obiecywał poprawę, a potem znów to samo. Ja próbowałam to zrozumieć, tłumaczyć sobie, że może popełnia błąd, może przechodzi przez jakiś kryzys, ale to się nigdy nie kończyło.
Wszystko to sprawiało, że zaczęłam czuć się coraz gorzej. I nie chodziło tylko o zdrady, ale o to, jak traktowali mnie ludzie wokół. Moja rodzina, jego rodzina – wszyscy wiedzieli, co się dzieje, ale nikt nie mówił nic wprost. Kiedy próbowałam z kimś porozmawiać, to zwykle kończyło się na tym, że mówiono mi, że mam się nie przejmować, że to tylko chwilowe, że może to zrozumie, a ja mam być cierpliwa. Że takie rzeczy się zdarzają w małżeństwach i trzeba po prostu to wytrzymać.
Mówiąc wprost, czułam się jak idiotka, bo wszyscy widzieli, jak mój mąż mnie rani, a jednocześnie nikt nie stawał po mojej stronie. Chciałam walczyć o ten związek, naprawdę próbowałam. Ale w pewnym momencie po prostu nie dałam rady już dłużej. Zdecydowałam, że dość. Mój mąż mnie zdradzał, kłamał i manipulował, a ja nie mogłam dłużej żyć w kłamstwie. Postanowiłam, że się rozwiodę.
Rodzina ma mi za złe, że chcę się rozwieść
I wtedy zaczęły się prawdziwe problemy. Gdy powiedziałam mu, że chcę się rozwieść, wcale nie spotkałam się ze zrozumieniem. Nie było rozmowy o tym, co poszło nie tak, nie było chęci naprawy. Za to cała jego rodzina, która przez lata tolerowała jego zachowanie, nagle zaczęła mnie naciskać, żebym nie podejmowała tej decyzji. Wszyscy mówili, że rozwód to zła decyzja, że zniszczę rodzinę, że to moje „wina”, bo nie wytrzymałam. To niesamowite, że oni wszyscy wiedzieli, że on mnie zdradzał, wiedzieli, co się działo, ale teraz to ja byłam tą „złą” w tej historii. Czuję się okropnie. Moje uczucia, moje potrzeby – to wszystko stało się nieważne. A to przecież ja byłam tą, która cały czas starała się walczyć o ten związek.
Mówią mi, że powinnam mu wybaczyć, że ma prawo do błędów, ale nie pytają, co ja czuję. Jestem teraz w punkcie, w którym czuję się jak ktoś, kto nie ma prawa do szczęścia, bo „zniszczy” rodzinę. Nikt nie patrzy na to, co on mi zrobił. To ja mam teraz być tą, która się tłumaczy. A prawda jest taka, że mam prawo do decyzji o moim życiu. Chciałam się z nim rozwieść, bo po prostu nie mogłam już dłużej żyć w tym toksycznym związku, ale teraz czuję się jak jakaś potwora.
Beata
