"Ślub mojej córki miał być pięknym dniem, pełnym radości i miłości. I rzeczywiście – było cudownie, aż do momentu, kiedy do mojego domu przyszli jej teściowie i zaczęli wypytywać o… pieniądze. Na wesele nie dali ani złotówki, ale uznali, że mają pełne prawo do połowy tego, co młodzi dostali od gości".
Byłam w szoku. Ale to, co usłyszałam od nich później, sprawiło, że dosłownie opadły mi ręce.
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
"Nie mamy, ale się cieszymy"
Organizacja wesela to nie jest łatwa sprawa, zwłaszcza gdy nie ma się nieograniczonych środków. Od początku było jasne, że to ja sfinansuję uroczystość. Rodzice pana młodego dołożyli tylko jedno zdanie:
Nie mamy pieniędzy, ale na pewno będziemy się świetnie bawić.
No cóż, przynajmniej byli szczerzy.
Mimo to liczyłam, że może jednak coś dorzucą. Nawet nie chodziło o wielkie kwoty, ale chociażby jakiś symboliczny gest. Przecież to ślub ich syna! Niestety, nie zaproponowali nic. Jedyne, co kupili, to garnitur dla pana młodego. Tyle. Reszta – od sali, przez jedzenie, dekoracje, orkiestrę – wszystko było na mojej głowie.
Oczywiście, że mnie to irytowało, ale starałam się nie robić z tego problemu. Mówiłam sobie, że nie wszyscy mogą sobie pozwolić na takie wydatki. Nawet usprawiedliwiałam ich w myślach: "Może chcą za to kupić dzieciom jakiś porządny prezent?" Naiwna ja. Na weselu rzeczywiście przyszli z kopertą, więc przez chwilę miałam nadzieję, że jednak ich nie doceniłam.
Wesele było wspaniałe, goście bawili się świetnie, młodzi byli szczęśliwi. Po imprezie córka przekazała mi wszystkie koperty z pieniędzmi od gości, żeby pomóc mi spłacić część kosztów. Byłam wzruszona, że tak to rozumie – wiedziała, ile mnie to kosztowało i chciała się odwdzięczyć.
"No to podzielmy się kasą"
Następnego dnia teściowie córki postanowili mnie odwiedzić. Nie spodziewałam się niczego podejrzanego – ot, wizyta po weselu, rozmowa o tym, jak pięknie wszystko wyszło. Gdy usiedli przy stole, ojciec pana młodego nagle zapytał: "To ile pieniędzy dzieci dostały?"
Spojrzałam na niego zdziwiona, ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, dodał:
No bo syn mówił, że połowa należy do niego i że się z nami podzieli.
Myślałam, że się przesłyszałam. Oni naprawdę uznali, że skoro ich syn brał ślub, to im też się coś należy? I to jeszcze po tym, jak nie dali nawet złotówki na wesele?!
Gdy powiedziałam im, że cała kwota idzie na spłatę wydatków ślubnych, a nie na podział między rodziny, ich miny momentalnie się zmieniły. Teściowa zaczęła wyliczać, że przecież ich syn to połowa związku, więc to "sprawiedliwe", że dostaną swoją część.
Miałam ochotę się roześmiać. Oni naprawdę przyszli do mnie, żeby się domagać pieniędzy, na które nawet nie kiwnęli palcem? Wtedy teść rzucił coś, co mnie kompletnie dobiło:
No ale przecież my też musieliśmy kupić sobie ubrania na wesele, dojechać, no i daliśmy prezent! Więc coś nam się należy.
Zamurowało mnie. Czyli to, że przyszli na wesele, jedli i bawili się na mój koszt, to już inwestycja, którą teraz trzeba im zwrócić?
Wszystkiego dobrego, ale nie u mnie
Nie zamierzałam się dłużej wdawać w tę absurdalną rozmowę. Powiedziałam wprost, że żadnych pieniędzy ode mnie nie dostaną, a jeśli ich syn im coś obiecał, to niech załatwiają to między sobą. Ich oburzone miny były bezcenne.
W końcu wstali i wychodząc, rzucili, że "to się jeszcze okaże" i że "jeszcze o tym porozmawiamy". No cóż, nie sądzę. Dla mnie temat jest zamknięty.
Nie mogę uwierzyć, że istnieją ludzie, którzy mają czelność przyjść po gotowe i jeszcze mieć pretensje, że nie dostają tego, czego chcą. Ale może to ja jestem naiwna i powinnam się już do tego przyzwyczaić...
Ewelina
