"Kiedy zaczynaliśmy mieszkać razem, myślałam, że to naturalny krok w naszym związku. Byłam przekonana, że to moment, w którym zaczynamy budować wspólne życie. Nie przyszło mi do głowy, że zamiast partnerstwa czeka mnie życie na warunkach, które bardziej przypominały wynajem pokoju u obcego człowieka niż związek dwojga ludzi".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Woda, prąd, jedzenie – wszystko na mój rachunek
Pierwszy raz poczułam, że coś jest nie tak, gdy pewnego dnia Paweł rzucił mimochodem, że powinnam dokładać się do rachunków. Jasne, to normalne, gdy się razem mieszka. Tylko że szybko okazało się, że "dokładanie się" oznaczało płacenie za wszystko, co dotyczyło mnie.
Zużyłam za dużo wody, bo codziennie myję włosy. Powinnam płacić więcej. Jem więcej warzyw? No to może warto, żebym sama je sobie kupowała.
Byłam w szoku. Mieszkaliśmy razem, spędzaliśmy wspólne wieczory, planowaliśmy przyszłość, a on nagle zaczął traktować mnie jak współlokatorkę, z którą rozlicza się co do grosza.
Moja koleżanka, gdy jej o tym opowiedziałam, aż się zaśmiała.
Czy on ci też wystawia faktury, czy jeszcze nie doszedł do tego etapu?
Barszcz jak u mamy - no chyba nie
Kiedy już myślałam, że nic mnie bardziej nie zirytuje, doszły teksty o gotowaniu.
Pewnego dnia zrobiłam barszcz. Nic nadzwyczajnego, ale według mnie był smaczny. Paweł, jeszcze zanim wziął pierwszy kęs, rzucił:
Ciekawe, czy będzie chociaż w połowie tak dobry jak u mojej mamy.
Nie był. Bo cokolwiek bym nie zrobiła, nigdy nie było "tak jak u mamy". Za każdym razem słyszałam, że powinnam się od niej nauczyć, że ona gotuje idealnie, że piecze najlepsze ciasta i robi pierogi, które "aż chce się jeść".
Na koniec usłyszałam jeszcze, że w sobotę jedziemy na urodziny jego mamy i dobrze by było, gdybym coś upiekła.
Mam nadzieję, że chociaż ciasto umiesz zrobić
– dodał z uśmiechem.
Nie, nie umiałam. I nie miałam zamiaru się uczyć.
Bo przecież nie jesteśmy małżeństwem
Prawdziwa bomba wybuchła, gdy się rozchorowałam. Nic wielkiego, zwykłe przeziębienie, ale czułam się fatalnie. Poprosiłam Pawła, żeby kupił mi leki, bo nie miałam siły wyjść z domu.
Spojrzał na mnie i wzruszył ramionami: "Ale wiesz, że to kosztuje?"
Myślałam, że żartuje, ale nie. Naprawdę uważał, że skoro nie jestem jego żoną, to nie ma obowiązku wydawać na mnie pieniędzy.
Moja siostra, gdy to usłyszała, tylko westchnęła.
Jeśli kiedyś go rozboli ząb, powiedz mu, że skoro nie jest twoim mężem, to niech idzie do mamy.
Nie będę płacić za miłość
Tego samego dnia spakowałam swoje rzeczy.
Paweł był zdziwiony, że "tak nagle" postanowiłam wyjść. Pytał, czy naprawdę chcę kończyć wszystko z takiego powodu.
Tak, chciałam. Bo związek to nie układ biznesowy, a ja nie zamierzałam do końca życia udowadniać, że warto we mnie inwestować.
Kilka dni później przyszedł do mnie z siatką pomarańczy i miną skruszonego dziecka. Mówił, że nie chciał, że może trochę przesadził.
Nie przesadził, on po prostu pokazał mi, kim naprawdę jest.
Dzięki za te pomarańcze, ale za nie też mam zapłacić?
Katarzyna
