"Babcie – kochane, ciepłe, cudowne... i totalnie nie do przebicia, jeśli chodzi o kuchnię! Przez kilka dni mój syn żył w kulinarnym raju u swojej babci i teraz moje spaghetti czy schabowy nie mają szans. 'Babcia gotuje lepiej' – rzucił ostatnio przy obiedzie, a ja poczułam, jak mój wewnętrzny MasterChef umiera. W wojnie o serca i żołądki dzieciaki zawsze stawiają na babcię".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Babcia i jej magiczny rosół
Syn spędził u mojej mamy cały długi weekend. Kiedy wrócił, był wniebowzięty. Zaczął opowiadać, jak to babcia robi "najlepszy rosół na świecie", "najsoczystsze kotlety" i "najbardziej puszyste naleśniki". A potem, jakby tego było mało, dodał:
Mamo, czemu ty nie gotujesz tak jak babcia? Jej zupa nigdy nie smakuje jak woda.
Zupa jak woda?! SERIO? A ja myślałam, że mój rosół jest całkiem przyzwoity! Chociaż, no dobra, nie zawsze mam czas, żeby gotować go na wolnym ogniu przez trzy godziny i dodać "serce i miłość", jak to robi moja mama. Ale czy to naprawdę powód, żeby od razu mnie dyskwalifikować?
U babci zawsze jest deser
– dorzucił syn z wyrzutem.
No tak. U mnie deser to czasem jogurt z owocami, a u babci? Sernik, szarlotka albo pudding. Jak mam z tym konkurować? Przecież babcia ma czas, żeby godzinami zagniatać ciasto. Ja w międzyczasie muszę pracować, sprzątać i robić milion innych rzeczy.
"Babcia zawsze ma czas, a ty tylko się spieszysz"
Nie chcąc dać za wygraną, postanowiłam porozmawiać z moją mamą. Może odkryję jakiś sekret jej kulinarnej magii?
Wiesz, Kasiu, dzieci zawsze bardziej cenią to, co dostają u dziadków. Ty też kiedyś uwielbiałaś rosół babci Heleny i uważałaś, że mój nigdy nie będzie tak dobry
– powiedziała moja mama z tym swoim spokojnym uśmiechem.
No dobra, może faktycznie coś w tym jest. Babcia ma czas, którego ja zwykle nie mam. Moja mama nie musi się spieszyć, nie martwi się o pracę czy rachunki. A jej kuchnia to królestwo, w którym wszystko jest robione z miłością i na spokojnie. Ale czy to oznacza, że ja jestem gorszą mamą, bo moje spaghetti pochodzi z szybkiego przepisu znalezionego na TikToku?
Powinnaś się cieszyć, że ma takie cudowne wspomnienia z babcią
– dorzuciła mama.
I cieszę się! Ale czy to oznacza, że muszę akceptować to, że moje jedzenie już nigdy nie będzie dla niego wystarczająco dobre?
Może powinnam go karmić tylko u babci...
Od tamtej rozmowy próbuję podejść do tematu z humorem. Kiedy syn przy obiedzie znowu rzucił "A babcia robi to inaczej", odpowiedziałam:
To może wprowadźmy nową zasadę: obiady zawsze u babci, a u mnie tylko śniadania!
Nie wiem, kto był bardziej przerażony – on, czy babcia, kiedy to usłyszała. Ale przynajmniej przez chwilę się zamknął i przestał narzekać.
Z drugiej strony, czy to naprawdę moja wina, że nie gotuję jak moja mama? Kiedyś wygooglowałam przepis na jej pierogi i po dwóch godzinach walki z ciastem uznałam, że nigdy więcej tego nie zrobię. Babcie mają supermoce, a ja jestem zwykłą matką, która próbuje przeżyć tydzień bez wybuchu kuchennej katastrofy.
Babcie rządzą, ale nie odpuszczam
Postanowiłam jednak nie poddać się bez walki. Ostatnio zrobiłam eksperyment – znalazłam przepis na coś, co wydawało mi się nie do zepsucia: ciasto czekoladowe. Syn spróbował i stwierdził, że "jest okej", ale "babcia pewnie dodałaby więcej czekolady". A ja? Przynajmniej mogę powiedzieć, że próbowałam.
Moja mama twierdzi, że to etap, przez który każde dziecko przechodzi. Babcia to symbol bezwarunkowej miłości i rozpieszczania, a mama to ta, która każe jeść brokuły i odrabiać lekcje. Pewnie nigdy nie wygram tej rywalizacji, ale może to nie o wygraną tu chodzi. Może najważniejsze jest to, żeby dzieciaki miały w swoim życiu zarówno nas, matki, jak i te kochane babcie, które przypominają im, że jedzenie może być czymś więcej niż tylko "paliwem".
Kasia
