"Mój mąż porzucił swoje marzenia dla stabilnej pracy. Teraz jest zgorzkniały, a ja nie wiem, jak mu pomóc"

Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.

"Kiedyś miałem inne plany..."

Mam na imię Marta, mam 42 lata, a mój mąż Piotr to człowiek, który kiedyś był pełen życia. Kiedy się poznaliśmy, miał wielkie ambicje – marzył o założeniu własnej firmy. Miał talent do majsterkowania i zawsze mówił, że chce produkować własne meble. Plany były naprawdę szczegółowe: projekt warsztatu, wizja produktów, a nawet pomysły na logo.

Ale potem przyszła rzeczywistość. Pojawiły się dzieci, kredyt na mieszkanie i potrzeba stabilnych dochodów. Piotr zaczął pracować na etacie w korporacji – "na chwilę, żebyśmy mieli spokój finansowy". Ta "chwila" trwa już ponad 12 lat.

Praca zabiera mu wszystko

Piotr zawsze był odpowiedzialny i nigdy nie narzekał, ale od kilku lat widzę, że coś się zmieniło. Kiedyś wracał z pracy zmęczony, ale potrafił się cieszyć wieczorem spędzonym z rodziną. Teraz widzę tylko frustrację. Otwiera laptopa nawet w weekendy, ciągle odbiera telefony, a jego ulubionym słowem stało się "muszę".

Muszę zostać dłużej w pracy.
Muszę dokończyć ten raport.
Muszę to zrobić, bo inaczej mnie zwolnią.

Kiedyś próbowałam go namówić, żeby wrócił do swoich marzeń, ale zawsze słyszałam to samo:

Marta, nie mamy czasu na takie głupoty. Potrzebujemy stabilności. A co, jeśli mi się nie uda?

canva.com

Zgorzkniały i zamknięty w sobie

Najgorsze jest to, że Piotr coraz bardziej zamyka się w sobie. Nie mówi o tym, co go gryzie, ale ja widzę, że jest nieszczęśliwy. W weekendy siedzi przed telewizorem albo przegląda internet, zupełnie bez energii. Rzadko wychodzi z domu, a jego kontakty z przyjaciółmi prawie zanikły.

Kiedy ostatnio zasugerowałam, że może czas zmienić coś w życiu, odpowiedział mi z gniewem:

A co ty wiesz o życiu? To ja utrzymuję tę rodzinę!

Bolało mnie to, bo przecież nie chciałam go oskarżać. Po prostu chciałam, żeby znowu zaczął żyć, a nie tylko istnieć.

"On chyba stracił nadzieję"

Rozmawiałam o tym z moją przyjaciółką Sylwią, która przechodziła podobną sytuację ze swoim mężem. Powiedziała coś, co mnie uderzyło:

Marta, on chyba stracił nadzieję, że może być szczęśliwy. Ludzie czasem wchodzą w taki tryb przetrwania, że zapominają, jak wygląda życie poza pracą.

Sylwia opowiadała mi, jak jej mąż dopiero po kilku latach przyznał się, że czuje się wypalony i bezwartościowy, bo nigdy nie zrealizował swoich planów.

Myślał, że to, co robi, jest jego obowiązkiem, ale nie zauważył, że po drodze zgubił siebie

– mówiła.

Zaczęłam się zastanawiać, czy z Piotrem jest podobnie. Czy on uważa, że marzenia są tylko dla ludzi młodych i beztroskich?

canva.com

Jak mu pomóc, gdy on sam tego nie chce

Nie wiem, jak mu pomóc. Próbowałam rozmów, ale zawsze kończyły się kłótnią. Próbowałam namawiać go na urlop, na hobby, na cokolwiek, co oderwałoby go od pracy, ale on zawsze ma wymówkę: "Nie mam czasu".

Ostatnio nawet zaproponowałam, żeby spróbował zacząć coś małego – może zrobić jeden mebel w garażu? Ale tylko machnął ręką: "Marta, nie mam na to siły".

Czy to moja wina? Może powinnam bardziej wspierać jego marzenia na początku, zanim utknął w tej pracy? Może za bardzo naciskałam na stabilność, zamiast dać mu przestrzeń do realizowania siebie?

Codziennie zadaję sobie pytanie, czy można cofnąć czas. Czy gdybyśmy wtedy podjęli inne decyzje, bylibyśmy teraz szczęśliwsi? Może i mielibyśmy mniej pieniędzy, ale przynajmniej Piotr nie czułby się, jakby całe jego życie sprowadzało się do pracy.

Patrzę na niego i czuję, jak serce mi się łamie. Chcę mu pomóc, ale nie wiem, jak. Czy jest jakiś sposób, żeby znowu uwierzył w siebie? Czy mężczyzna, który porzucił swoje marzenia, może jeszcze je odnaleźć?

Kocham go i chcę, żeby znowu poczuł, że życie to coś więcej niż praca. Ale czy to nie za późno, żeby zacząć wszystko od nowa?

Marta