"Kiedyś myślałam, że dzieci to największa inwestycja w życiu – że oddajesz im serce, a one potem to docenią. Teraz widzę, jak bardzo się myliłam. Moje córki i syn żyją własnym życiem, a ja czekam na ten jeden telefon w miesiącu. Może moje oczekiwania są zbyt wygórowane".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Życie podporządkowałam rodzinie
Jestem Grażyna, mam 62 lata. Przez całe życie byłam typową "mamą Polką". Mój mąż pracował od rana do nocy, więc to na mnie spoczywało prowadzenie domu i wychowanie dzieci. Gotowanie, sprzątanie, pomoc w lekcjach, wożenie na zajęcia dodatkowe – robiłam wszystko, żeby moim dzieciom niczego nie brakowało.
Nie zrozumcie mnie źle, nie narzekam na tamten czas. Byłam dumna, że mogę być dla nich wsparciem. Nie poszłam na studia, bo wolałam zająć się domem. Nawet gdy wracałam do pracy, to tylko na pół etatu, żeby mieć czas dla dzieci. "Kiedyś to docenią" – powtarzałam sobie w chwilach zmęczenia.
Ale teraz, kiedy są dorośli, czuję się… zapomniana.
Telefon raz w miesiącu i sporadyczne wizyty
Mam trójkę dzieci. Monika mieszka w Warszawie, jest kierowniczką w dużej firmie. Krzysiek wyjechał do Niemiec i tam założył rodzinę. A najmłodsza, Kasia, dopiero co skończyła studia i pracuje jako graficzka. Wszyscy mają swoje życie, wiem to i staram się to rozumieć. Ale czy naprawdę to oznacza, że nie mają czasu, żeby zadzwonić albo odwiedzić matkę?
Monika dzwoni raz w miesiącu, zwykle w drodze do pracy. Rozmowa trwa może 10 minut. Krzysiek czasem napisze wiadomość na WhatsAppie, a o wizycie w Polsce mówi, jakby to była wyprawa na Księżyc. Kasia bywa w domu raz na kilka miesięcy i zazwyczaj spędza ten czas, przeglądając telefon.
"Mamo, mamy tyle obowiązków" – słyszę za każdym razem, gdy pytam, dlaczego tak rzadko się odzywają. Obowiązków? Czy ja nie miałam obowiązków, gdy po nocach szyłam im stroje na szkolne przedstawienia albo stałam nad garnkiem z zupą, żeby zjeść coś ciepłego po szkole?
"Ciesz się, że w ogóle dzwonią"
Kiedy powiedziałam koleżance, że czuję się zapomniana przez swoje dzieci, spojrzała na mnie z pobłażaniem.
Ciesz się, że w ogóle dzwonią. Znam takie, które nawet tego nie robią
– powiedziała Basia, sąsiadka z klatki obok. Może i ma rację, ale czy to jest naprawdę normalne, że matka ma się cieszyć z ochłapów uwagi?
Nie przesadzaj, mamo. Jesteś dorosła, masz swoje życie
– to z kolei słowa mojej córki Moniki, kiedy odważyłam się zasugerować, że chciałabym ich widywać częściej. Ale co to za życie, skoro każdy dzień wygląda tak samo – kawa, zakupy, telewizor? Czy naprawdę mają mnie za kogoś, kto nie potrzebuje nic więcej niż czterech ścian i wspomnień z przeszłości?
Czy za dużo wymagam
Może to ja nie potrafię się odnaleźć w nowej rzeczywistości? Może dzisiejszy świat jest taki, że każdy żyje w swoim biegu, a rodzice zostają na marginesie? Kiedyś dzieci odwiedzały rodziców w każdą niedzielę, spędzały z nimi święta, a dziś wszystko ogranicza się do krótkich rozmów przez telefon.
Zapytam was – czy to ja wymagam za dużo, czy dzisiejsze pokolenie jest tak zajęte sobą, że nie potrafi znaleźć czasu dla rodziców?
Co dalej - sama nie wiem...
Ostatnio zastanawiałam się, czy powinnam przestać o nich zabiegać. Nie dzwonić, nie wysyłać wiadomości, czekać, aż to oni się odezwą. Ale czy tak wygląda relacja rodzica z dzieckiem? Czy to ja teraz muszę ich uczyć, że relacje wymagają wysiłku z obu stron?
Czasem myślę, że powinnam wyjechać gdzieś daleko – zrobić coś dla siebie, skoro oni nie widzą we mnie priorytetu. Ale potem przychodzi myśl: "A co, jeśli się odezwą, a mnie nie będzie?".
Poświęciłam się dla nich, a teraz czuję, jakbym była nikim. Czy każda matka musi się z tym pogodzić?
Grażyna, 62 lata
