"Święta w naszej rodzinie to zawsze wielkie przygotowania i godziny spędzone w kuchni. Dlatego tym bardziej mnie boli, że moja bratowa przynosi gotowe dania z supermarketu i zgarnia za nie wszystkie pochwały. Nie wiem, co bardziej mnie wkurza – jej lenistwo czy fakt, że nikt nie widzi, że to wszystko to jedno wielkie oszustwo".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Świąteczny teatrzyk bratowej
W naszej rodzinie podział obowiązków świątecznych zawsze był jasny. Każdy przynosi na wigilię coś od siebie – swoje popisowe danie, które przygotowuje własnoręcznie. Niektórzy pieką ciasta, inni lepią pierogi, ja zazwyczaj robię barszcz z prawdziwego zakwasu. Ale od kilku lat moja bratowa, Agnieszka, ma zupełnie inny "patent" na święta. Zamiast gotować, idzie do sklepu, kupuje gotowe potrawy i podaje je jako swoje.
I za każdym razem wszyscy są zachwyceni.
Aga, ten sernik to mistrzostwo świata! Przepis musisz mi koniecznie dać
– mówi ciocia Halina, nie wiedząc, że ten "domowy" wypiek pochodzi z cukierni za rogiem. A Agnieszka? Uśmiecha się skromnie i mówi:
To nic takiego, po prostu lubię piec.
Wysiłek kontra gotowe pudełka
Nie jestem z natury osobą złośliwą, ale gdy widzę, jak Agnieszka zgarnia laury za coś, na co nie poświęciła ani minuty w kuchni, krew mnie zalewa. W tym roku, kiedy przywiozła pudełka z gotowymi pierogami i zaczęła je układać na półmisku, zapytałam wprost: "Robiłaś je sama?". Spojrzała na mnie chłodno i odpowiedziała: "Oczywiście. A ty myślisz, że skąd się wzięły?".
Byłam tak wściekła, że nie wiedziałam, co powiedzieć. Przecież widziałam te same pierogi na promocji w supermarkecie! Ale w rodzinie lepiej nie wywoływać awantur, zwłaszcza w święta. Więc ugryzłam się w język i patrzyłam, jak wszyscy się zachwycają.
Najgorsze jest to, że nikt z rodziny nie widzi, co tak naprawdę robi Agnieszka. Wszyscy wierzą, że jest mistrzynią kuchni.
Zawsze wiedziałem, że mam zdolną synową
– powtarza teść z dumą. A ja, która co roku przygotowuję potrawy od zera, słyszę co najwyżej: "Barszcz jak zwykle bardzo dobry. Znasz się na tym".
Moja kuzynka Justyna, z którą rozmawiałam o tym po wigilii, powiedziała:
Oj, daj spokój, może po prostu nie ma czasu gotować? Wiesz, dzieci, praca….
Ale ja też mam pracę i swoje życie, a mimo to znajduję czas, żeby przygotować coś od serca. Dlaczego ja mam się wysilać, a ona nie?
Kiedy prawda wychodzi na jaw
W zeszłym roku przypadkiem odkryłam, jak Agnieszka działa. Przed wigilią zobaczyłam ją w supermarkecie z wózkiem pełnym gotowych potraw – pierogi, sałatki, ciasta, wszystko starannie zapakowane. Gdy mnie zobaczyła, speszyła się i rzuciła tylko: "Muszę coś szybko dokupić".
Miałam ochotę wykrzyczeć wszystko na głos przy rodzinnym stole, ale powstrzymałam się. Nie chciałam robić dramatu, choć teraz zastanawiam się, czy nie powinnam powiedzieć prawdy. Przecież to niesprawiedliwe, że ona zgarnia pochwały za coś, czego nie zrobiła.
Nie wiem, co robić w tym roku. Z jednej strony mam ochotę konfrontować Agnieszkę i powiedzieć wszystkim, jak jest naprawdę, ale z drugiej nie chcę psuć rodzinnej atmosfery. Może powinnam po prostu odpuścić i przestać się przejmować?
Ale nie mogę oprzeć się wrażeniu, że to, co robi bratowa, to zwykłe oszustwo. Święta to czas, kiedy każdy powinien dać coś od siebie – nie tylko kupić coś w sklepie i udawać, że to własne dzieło.
Stefa
