"Byłam pewna, że jako babcia będzie chciała spędzać czas z wnuczkiem. Liczyłam, że w weekendy chociaż trochę nas odciąży, a my z mężem wreszcie odetchniemy. Ale teściowa jasno dała do zrozumienia, że opieka nad dzieckiem to nie jej działka. Do nas przychodzi tylko na kawę i rozmowy, bo 'ona swoje już zrobiła'. Jak to słyszę, aż mnie nosi".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
"Babcia kawkowa", nie babcia opiekuńcza
Nigdy nie spodziewałam się, że teściowa stanie się jakąś super nianią, która będzie dyspozycyjna na każde nasze zawołanie. Ale naprawdę liczyłam, że czasem, w weekend, pomoże nam z Tomkiem. Mamy roczniaka – cudownego, ale, jak wiadomo, energicznego i absorbującego. Czasami po prostu marzymy z mężem, żeby złapać chwilę oddechu, a nawet zwykła wizyta u fryzjera czy w kinie to dla nas logistyczne wyzwanie.
Teściowa, Elżbieta, teoretycznie uwielbia naszego syna. Zawsze mówi, że jest "jej oczkiem w głowie" i że to "największy skarb rodziny". Ale kiedy zaproponowaliśmy jej, żeby spędziła z Tomkiem jeden weekend w miesiącu – odmówiła bez mrugnięcia okiem. Stwierdziła, że przychodzi do nas "pocieszyć się wnukiem", a nie "tyrać przy dziecku". Poczułam, jakby ktoś mnie policzkował.
Dla niej to "czas odpoczynku"
Elżbieta nigdy nie ukrywała, że po wychowaniu dwóch synów – mojego męża i jego brata – ma teraz "czas na siebie". Od kilku lat jest na emeryturze, ale zamiast angażować się w życie wnuka, woli po prostu odpoczywać. Co tydzień ma swoje rytuały – kawa z koleżankami, pilates w klubie seniora, wyjazdy na działkę. Wszystko fajnie, rozumiem, że każdy ma swoje potrzeby, ale czy naprawdę nie mogłaby raz na jakiś czas odłożyć tego na bok, żeby pomóc nam z Tomkiem?
Kiedy próbuję z nią o tym rozmawiać, za każdym razem słyszę, że "przecież wychowała już swoje dzieci" i że "teraz to wasza kolej". Nie ukrywam, że trafia mnie szlag. My nie prosimy o wiele – tylko o kilka godzin spokoju raz na jakiś czas, żebyśmy z mężem mogli zrobić coś dla siebie.
Wizyta to kawka, ciastko i szybka ucieczka
Elżbieta bardzo lubi wpadać do nas w weekendy, ale te wizyty mają jeden stały schemat. Siada przy stole, czeka na kawę i kawałek ciasta, pogada chwilę o tym, co słychać, pomizia Tomka po główce, a potem szybko zbiera się do wyjścia, bo "ma jeszcze swoje plany". Nie zdążę nawet zasugerować, że mogłaby się chwilę pobawić z wnukiem, a już jej nie ma.
Raz wprost powiedziałam, że potrzebujemy pomocy. Zaproponowałam, że może zamiast przychodzić na kawę, mogłaby zabrać Tomka na spacer, żebyśmy z mężem ogarnęli mieszkanie albo po prostu odpoczęli. Jej reakcja mnie rozbroiła – stwierdziła, że spacer z dzieckiem to "obowiązek rodzica, a nie babci".
Może to pokolenie ma inne podejście
Najbardziej boli mnie to, że kiedy patrzę na znajome, widzę, jak ich rodzice czy teściowie angażują się w życie wnuków. Odbierają dzieci z przedszkola, spędzają z nimi całe dnie, a nawet zabierają na kilkudniowe wyjazdy. Tymczasem moja teściowa z jakiegoś powodu uznała, że jej rola babci ogranicza się do okazjonalnych wizyt przy kawie.
Mam wrażenie, że dla niej wnuczek to tylko kolejny punkt na liście rzeczy, którymi można się pochwalić przed znajomymi. Bo przecież zawsze, jak się spotykają, chwali się, że ma takiego cudownego wnuka. Tylko gdzie jest ta "cudowna babcia", kiedy naprawdę jej potrzebujemy?
Czasem zastanawiam się, czy to może jakaś różnica pokoleniowa. Elżbieta mówi, że kiedy sama wychowywała dzieci, nie miała pomocy od swoich rodziców i musiała radzić sobie sama. Może dlatego teraz uważa, że ja też powinnam? Ale czy to naprawdę oznacza, że nie może dać nam choćby odrobiny wsparcia?
Nie chcę być niesprawiedliwa, bo wiem, że Elżbieta ma swoje życie i swoje potrzeby. Ale jestem wściekła i zmęczona. Po cichu marzę, żeby chociaż raz powiedziała:
Idźcie, odpocznijcie, ja zajmę się Tomkiem.
Ale coś mi mówi, że to marzenie nigdy się nie spełni.
Monika
