"Kiedy kupiliśmy nowy telewizor, myślałem, że to będzie fajny dodatek do wspólnego życia – wieczory filmowe, relaks przy ulubionych programach. Nie sądziłem, że stanie się centrum świata mojej żony. Teraz Aleksandra niemal nie odchodzi od ekranu, a ja czuję, jak nasze małżeństwo schodzi na dalszy plan. Czy jeszcze mamy szansę na normalne życie?"
Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu
Telewizor nie jest dla niej oknem na świat - jest jej światem
Wszystko zaczęło się od zakupu nowego telewizora. 65-calowy, z wszystkimi możliwymi funkcjami, o jakich można pomyśleć. Chciałem sprawić nam przyjemność, bo oboje lubimy filmy i seriale. Pierwsze dni były świetne – wspólne wieczory, popcorn i oglądanie ulubionych tytułów.
Ale potem coś się zmieniło. Aleksandra zaczęła spędzać przed telewizorem coraz więcej czasu. Wracała z pracy, rzucała torebkę w kąt i od razu siadała na kanapie z pilotem w ręku. Serial za serialem, film za filmem. Z początku myślałem, że to chwilowe – każdy czasem potrzebuje się "odciąć" od rzeczywistości. Ale to nie było chwilowe. To stało się jej codziennością.
"Teraz to jest mój serial, nie przeszkadzaj"
Najbardziej boli mnie, że telewizor zdominował nasze życie. Wcześniej często wychodziliśmy razem – na kolacje, spacery, nawet na zwykłe zakupy. Teraz Olka ma zawsze wymówkę: "Daj spokój, leci nowy odcinek" albo "Nie chce mi się, włączmy coś fajnego w domu".
Próbowałem zasugerować, żebyśmy znaleźli czas dla siebie, zrobili coś razem. Usłyszałem:
Przecież możemy coś obejrzeć razem. Na co ci te wyjścia, skoro tu mamy wszystko?
Ale to nie jest "razem". Ona siedzi zapatrzona w ekran, a ja mam wrażenie, że mógłbym być niewidzialny, bo i tak mnie nie zauważy.
Najgorsze są wieczory. Kiedyś lubiliśmy rozmawiać przy kolacji, opowiadać sobie, co u nas słychać. Teraz telewizor jest włączony nawet wtedy. Aleksandra dosłownie nie może się od niego oderwać. Każdy temat sprowadza do swojego ulubionego serialu:
A wiesz, że w tym odcinku główna bohaterka miała podobny problem?
Jak mam z nią rozmawiać, skoro żyje życiem fikcyjnych postaci...
Martwię się o jej zdrowie
Nie chodzi tylko o to, że czuję się odsunięty na boczny tor. Boję się o Oleńkę. Prawie w ogóle nie rusza się z domu. Po pracy siada na kanapie i praktycznie nie wstaje aż do późnego wieczora. Do tego chipsy, ciastka, cola – wszystko to, co najgorsze. Kiedy próbuję jej zwrócić uwagę, odpowiada, że przesadzam.
Ale to wcale nie jest przesada. Widzę, jak traci energię, jak coraz bardziej zamyka się w swoim telewizyjnym świecie. Kiedyś lubiła chodzić na spacery, biegać, spotykać się z przyjaciółmi. Teraz najważniejsze są dla niej programy, które ogląda.
Ostatnio próbowałem ją namówić na wspólne wyjście na rower. Odpowiedziała:
Może jutro, dziś mam maraton ulubionego serialu.
I to "jutro" nigdy nie nadchodzi.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że czuję się kompletnie nieważny. Jakby telewizor był dla Aleksandry ważniejszy niż ja. Kiedy próbuję jej o tym powiedzieć, śmieje się i mówi:
Nie przesadzaj, przecież to tylko telewizja.
Ale dla mnie to coś więcej. Mam wrażenie, że tracę żonę na rzecz ekranu.
Nie wiem, co robić. Z jednej strony boję się, że jeśli nacisnę za mocno, to się odsunie jeszcze bardziej. Z drugiej strony czuję, że jeśli nic nie powiem, to nasze małżeństwo po prostu się rozpadnie. Boję się, że jeśli tak dalej pójdzie, to nawet nie zauważymy, kiedy staniemy się sobie obcy.
Szymon
