"Sprawa dotyczy ślubu mojego syna, a dokładniej – tego, co narzeczona mojego dziecka wymyśliła sobie z tym ślubem i weselem. Nie wiem, może ja się nie znam, może teraz modne są jakieś ceremonie w ciepłych krajach. Bo ona właśnie na taki pomysł wpadła i planują wesele na egzotycznej wyspie. Przecież nikt jej z zaproszonych gości tam nie pojedzie".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Prześlij swoją historię na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Narzeczona syna wymyśliła sobie wesele na egzotycznej wyspie
Zacznijmy od tego, że jeszcze do niedawna wszystko szło całkiem normalnie. Oświadczyny, plany na wspólną przyszłość, rozmowy o ślubie. Byłam szczęśliwa i dumna – w końcu każdy rodzic marzy, by zobaczyć swoje dziecko w dniu jego ślubu, a co dopiero bawić się na weselu. Ale to, co teraz się dzieje, przechodzi wszelkie granice zdrowego rozsądku. Otóż narzeczona mojego syna wpadła na pomysł, że ich wesele musi być na wyspie. Na egzotycznej wyspie, najlepiej gdzieś daleko od Polski, bo – jak twierdzi – „tam będzie pięknie, malowniczo i wyjątkowo”.
Ja się pukam w głowę. Przecież oni zwariowali. Jakieś głupie wydziwianie. Przecież ślub to nie jest żaden egzotyczny urlop dla wybranych. To ma być okazja, żeby rodzina i przyjaciele mogli się spotkać i świętować. A teraz wyobraźcie sobie sytuację: lecimy na drugi koniec świata, bo młodym się zamarzyło, żeby ślubować sobie miłość na jakiejś plaży, a większość gości zostaje w domu, bo nie stać ich na taką podróż albo po prostu nie mają czasu ani możliwości, żeby brać urlopy.
Rozmowa z synem nic nie dała
Próbowałam, naprawdę próbowałam przekonać mojego syna, żeby opamiętali się z tym pomysłem. Mówię mu:
Synku, to bez sensu. Większość gości nie przyjedzie. Ludzie mają swoje życie, pracę, obowiązki. Przecież to ogromne koszty.
A syn na to, żebym się nie martwiła, że to ich dzień, to oni decydują, gdzie i jak chcą go spędzić. Poza tym, kto będzie chciał, ten przyleci. No i ręce mi opadły. On już całkiem przestał myśleć. Jakby był zaczarowany tym pomysłem, zupełnie przestał mnie słuchać.
No i kiedy już nie wytrzymałam, wzięłam sprawy w swoje ręce i postanowiłam porozmawiać z Martą. Powiedziałam jej wprost, że ten pomysł jest głupi, że wesele powinno być dostępne dla wszystkich, a nie tylko dla tych, którzy mają pieniądze i czas, żeby polecieć na drugi koniec świata. Że większość ludzi zwyczajnie zrezygnuje z takiej wycieczki, bo to za duży wydatek, a przecież na wesela chodzi się dla bliskich, a nie dla egzotycznych widoków.
Ona mi na to, że trudno, kto nie będzie chciał, ten nie przyleci. No i tyle z rozmowy. Nie ma miejsca na kompromis, nie ma miejsca na to, żeby pomyśleć o innych. Tylko oni się liczą, ich „wymarzony dzień”. A ja nie wiem, co mam teraz zrobić. Z jednej strony chcę być na tym ślubie, bo to mój syn. Z drugiej strony, cała ta sytuacja wydaje mi się absurdalna. Mam lecieć na drugi koniec świata, żeby zobaczyć, jak moje dziecko bierze ślub w towarzystwie garstki znajomych, bo reszta nie da rady dotrzeć
Zdruzgotana Anna
