"Kilka dni temu zadzwoniła do mnie synowa ze stanowczą prośbą, bym w tym roku nie namawiała znowu mojego syna do spędzenia Wigilii u mnie. Powiedziała zdecydowanym tonem, że ona chce wreszcie zorganizować to święto u siebie. Chyba jej nie posłucham, bo trudno mi sobie wyobrazić, że złamiemy naszą wieloletnią tradycję".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Prześlij swoją historię na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Kolacje wigilijne od lat odbywały się u mnie
Byłam naprawdę zaskoczona tą rozmową. Od lat Wigilia była dla nas wyjątkowym czasem, który zawsze spędzaliśmy razem, w moim domu. To tutaj mój syn dorastał, tutaj od najmłodszych lat uczestniczył w tych pięknych, rodzinnych tradycjach – wspólnym ubieraniu choinki, pieczeniu pierników, kolędowaniu i czekaniu na pierwszą gwiazdkę. W moim odczuciu Wigilia to coś więcej niż tylko świąteczny wieczór. To symbol rodzinnej jedności i ciepła. A teraz, po jednej krótkiej rozmowie, mam poczucie, że ta tradycja może zostać przerwana.
Synowa argumentowała swoją prośbę tym, że zawsze kolacje wigilijne odbywały się u mnie, a chciałaby w końcu sama urządzić Wigilię. Zaznaczyła, że to nie oznacza, że chce mnie odsunąć od świąt, że "serdecznie nas zapraszają", ale że chce stworzyć własną przestrzeń i rytuały w swoim domu, a że zawsze stawiałam na swoim, to teraz ona nie ulegnie.
Synowa zaskoczyła mnie tą "prośbą"
Zaskoczyło mnie to, w jaki sposób zostało mi to zakomunikowane. Synowa właściwie nie pytała mnie o zdanie, tylko poinformowała o swoich planach, niemal żądając, bym nie próbowała namawiać mojego syna do zmiany decyzji. To mnie dotknęło, bo nigdy nie wyobrażałam sobie, że organizowanie Wigilii stanie się przedmiotem konfliktu czy też potencjalnego podziału w rodzinie.
W moim sercu pojawiła się też obawa, że jeśli w tym roku zgodzę się, aby Wigilia odbyła się u nich, to stanie się to nową tradycją, która na dobre zastąpi naszą dotychczasową, wieloletnią.
Czuję się również nieco osamotniona w tej sytuacji. Mój syn oraz mąż, jak mi się wydaje, nie do końca zdają sobie sprawę, jak bardzo to wszystko mnie dotyka. Chciałabym, aby nasza rodzinna Wigilia była kontynuacją tradycji, którą pielęgnowałam przez lata.
Nie ukrywam, że boli mnie również to, że synowa chce przejąć organizację Wigilii, nie pytając, jak ja się z tym czuję. Zastanawiam się, czy tak będzie teraz wyglądać każda decyzja dotycząca świąt i rodzinnych spotkań. Może teraz ona będzie dyktować, gdzie i jak spędzamy czas.
Oczywiście, chcę być wyrozumiała i nie wprowadzać konfliktów w rodzinie. Jednakże ta sytuacja uświadomiła mi, jak trudne mogą być zmiany, które przychodzą z biegiem czasu. Tradycje, które dla mnie są tak cenne, zaczynają zmieniać się w coś zupełnie innego.
Wiesława
