"Na początku myślałam, że super trafiłam. Darmowa opieka nad moją córką - idealnie. Ale jak bardzo się myliłam, to teraz widzę aż za dobrze. Moja teściowa kompletnie rozpuściła małą Oliwkę i nie daje sobie nic powiedzieć. Najgorsze jest to, że nie mam wyjścia – po prostu nie stać nas na opiekunkę, a ktoś musi się zająć małą. Codziennie czuję się coraz bardziej bezsilna i mam wrażenie, że jest tylko gorzej."
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na Wasze historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Nasza wyczekana córeczka
Oliwka to nasza pierwsza i bardzo wyczekana córeczka. Paweł i ja długo zastanawialiśmy się nad decyzją o dziecku, ale jego mama, Teresa, od lat nie mogła się doczekać, aż zostanie babcią. Ciągle tylko słyszałam:
No Paweł, kiedy to dziecko; już chyba czas, ja wam pomogę, nie musicie się martwić.
Kiedy więc Oliwka w końcu się pojawiła, teściowa była wniebowzięta. Przez pierwsze dwa lata byłam z małą w domu i ogarniałam wszystko sama. No ale w końcu przyszedł ten moment, że musiałam wrócić do pracy. Teściowa od razu zgłosiła się na ochotnika, żeby zajmować się Oliwką, odbierać ją z przedszkola i zostawać z nią, aż wrócimy z Pawłem z pracy. Z początku wydawało się, że to super opcja – nie musieliśmy płacić za nianię, a teściowa naprawdę się cieszyła, że może spędzać czas z małą. Tylko że teraz żałuję, że tak łatwo się na to zgodziłam.
Oliwka nagle się zmieniła
Pierwszy miesiąc był w miarę spokojny. Wracałam z pracy, a Oliwka już spała, więc nawet nie miałam okazji dokładnie zobaczyć, co się dzieje. Ale w weekendy zaczęłam zauważać coś dziwnego. Moja córeczka, która zawsze była taka uśmiechnięta i spokojna, zaczęła się zachowywać zupełnie inaczej: z dnia na dzień stała się nerwowa, marudna i czasem wpadała w totalną histerię bez żadnego powodu. Płakała w nocy, miała koszmary. Na początku myślałam, że może to jakiś trudny etap, ale z czasem zaczęłam się coraz bardziej martwić.
Zaczęłam dopytywać Oliwkę, co się dzieje, ale ona nie bardzo umiała to wytłumaczyć. W końcu powiedziała mi, że babcia opowiada jej "straszne historie" i daje słodycze, żeby "była grzeczna". No, tego się nie spodziewałam. Chciałam porozmawiać z teściową, ale ta tylko machnęła ręką, mówiąc, że przesadzam, że to "tylko bajki", a dzieci lubią takie historie. No, może i lubią, ale moja córka budzi się w nocy z krzykiem, a w dzień trudno ją uspokoić.
Postanowiłam to sprawdzić
W końcu powiedziałam sobie dość. Wzięłam jeden dzień wolny i postanowiłam zobaczyć na własne oczy, co tam się właściwie dzieje. Teściowa nie była tym zachwycona, ale w końcu się zgodziła. I przejrzałam na oczy. Siedzimy w domu, Oliwka bawi się klockami i nagle przyszedł czas na wyjście do sklepu. Mała nie chciała założyć butów, a teściowa nagle, bez żadnych ceregieli, mówi do niej:
Jeśli zaraz się nie ubierzesz, mama wyjdzie i już nigdy jej nie zobaczysz
Oliwka w płacz, ja w szoku: nie wierzyłam własnym uszom. Od razu zwróciłam jej uwagę, a ona jedynie roześmiała się i powiedziała:
Oj, nie przesadzaj. Ty chyba nie wiesz, jak motywować dzieci.
To był moment, kiedy zrozumiałam, że nie ma co liczyć na jakiekolwiek zrozumienie z jej strony. A potem było tylko gorzej – poszłyśmy do sklepu, a teściowa wcisnęła Oliwce ogromną tabliczkę czekolady i mówi:
Dostaniesz tylko, jeśli będziesz grzeczna.
Ręce mi opadły. Po powrocie powiedziałam o wszystkim Pawłowi, ale chociaż obiecał, że pogada z matką, to szczerze mówiąc, nie wierzę, że coś się zmieni. Ona jest tak pewna swoich racji, że nic do niej nie dociera. A ja nie mam wyjścia.
Nie mam wyboru
I tak właśnie tkwię w tej beznadziejnej sytuacji. Nie mamy nikogo innego, kto mógłby nam pomóc z Oliwką. Nasze finanse nie pozwalają na opłacenie niani, a teściowa, jak widać, ma własne zasady, których nie zamierza zmieniać. Codziennie boję się, co się dzieje, kiedy mnie nie ma: czy znowu karmi ją słodyczami; czy opowiada kolejne bzdury, które potem śnią się mojej córce po nocach.
Nie wiem, co robić. Czuję, że sytuacja wymyka się spod kontroli, a ja nie mam żadnego wyjścia. Chcę, żeby Oliwka była szczęśliwa, a mam wrażenie, że to wszystko zmierza w złym kierunku.
Zestresowana mama
