"Ja według wszystkich zgromadzonych miałam się nie odzywać i nie brać do siebie jego słów. Według każdego, tego typu ludzie mogą mówić, co chcą, a ja powinnam to akceptować. Wiem, że mamy wolność słowa, ale bardzo przykro mi się zrobiło, kiedy to usłyszałam. Poczułam się jeszcze gorzej, kiedy nikt nie stanął w mojej obronie, lecz w jego. Mój mąż z kolei, zamiast pokazać mu, co sądzi o jego słowach, nie odezwał się słowem, tylko zrobił dziwną minę. Sama nie wiem, jak mam to zinterpretować. Wiem jedno, nie chcę mieć z praświekierem nic wspólnego".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
To, że ktoś jest seniorem, wcale nie oznacza, że może mówić wszystko, co mu się podoba
Cześć, mam na imię Jowita i mam 32 lata. Od 3 lat jestem żoną Jacka, z którym znaliśmy się przed ślubem 7 lat. Decyzja o małżeństwie była przemyślana i wszyła z inicjatywy mojego męża, ja na niego nie napierałam. Jeszcze przed zaręczynami poznaliśmy swoje rodziny, w tym nie tylko najbliższych, ale też ciotki, wujków i dziadków.
Najbardziej mi zależało, aby się dogadać z najbliższymi Jacka. Na szczęście to się udało i jego rodzice oraz rodzeństwo są pozytywnie do mnie nastawieni. Jednak nie sądziłam, że może być problem z praświekierem, czyli dziadkiem mojego męża. Senior na początku bardzo sceptycznie i z dystansem do mnie podchodził, ale nie przejmowałam się tym.
Po prostu stwierdziłam, że seniorzy potrzebują więcej czasu, aby kogoś polubić i są nieufni. Moja babcia też taka była, ale jak się już do kogoś przekonała, kochała całym sercem. Jednak ostatnio zdałam sobie sprawę, że nie tylko praświekier mnie nie polubił, on wręcz mnie nie akceptuje i pragnie, abyśmy się z Jackiem rozeszli.
Ubliżono mi i nikt nie widzi w tym problemu
Kilka dni temu byliśmy na przyjęciu urodzinowym praświekra. Mężczyzna kończył 85 lat i z tej okazji wyprawiono mu przyjęcie. W trakcie imprezy senior zaczął wspominać i podsumowywać swoją rodzinę i życie. W pewnym momencie wypalił do mojego męża, że ten popełnił ogromny błąd, że się ze mną ożenił i powinien jak najszybciej zakończyć to małżeństwo.
Po chwili dodał, że nie jestem warta jego wnuka, bo nie dałam mu dziecka. Szkoda tylko, że nikt go nie poinformował, że dzieci nie mamy, bo mój mąż nie może ich mieć. Niektórzy przeszli do słów solenizanta jak gdyby nigdy nic, ale część osób dziwnie na mnie popatrzyła.
Ostatecznie wkurzyłam się i powiedziałam mu, co o tym sądzę. Nie zdradziłam rzecz jasna, jaka jest przyczyna naszego braku potomstwa, ale w ostrych słowach dałam mu do zrozumienia, że facet jest okropnym człowiekiem. Niestety, rodzina męża wzięła jego stronę, a mój mąż nie zdał w tamtej chwili egzaminu. Jest mi bardzo przykro.
Jowita
