"Myślałam, że dobrze wybrałam sobie życiowego partnera, ale teraz widzę, że mój mąż mocno na mnie oszczędza. Zarabia krocie, zdecydowanie. A jak gdzieś razem idziemy, czy w ogóle przychodzi do płacenia rachunków, to lecimy po połowie. Chyba jedyne co mi zostaje, to zostać mamą, a później się rozstać i postarać się o alimenty".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Może sama go tego nauczyłam
Czasem tak sobie myślę, że to może to ja sama nauczyłam tego mojego męża. Bo jednak mama i babcia zawsze mówiły, że mam być niezależna i tę niezależność pokazywać. No to jak zaczęliśmy się spotykać, to ja po prostu za siebie płaciłam. Ja swoje rachunki, a on swoje.
Tylko pewnie na tym powinnam poprzestać. Na płaceniu w restauracji. Ale przed ślubem zamieszkaliśmy razem i jak przychodziły rachunki, to oczywiście też płaciliśmy za wszystko po połowie. On zarabiał zawsze dużo więcej ode mnie i kiedy ja zapłaciłam połowę rachunków, to już naprawdę niewiele zostawało. A gdzie tu jeszcze jedzenie czy żeby sobie cokolwiek kupić.
Zaprasza mnie do restauracji
Teraz mąż zaprasza mnie do restauracji, ale oczywiście oczekuje, że płacimy po połowie, albo co w ogóle jest dla mnie jakimś hitem, kiedyś poprosił w restauracji już przy zamawianiu o dwa, oddzielne rachunki. Ja myślałam, że spalę się ze wstydu, naprawdę.
Tak naprawdę, to czuję się kiepsko w takim układzie. No kurczę, teraz już jestem jego żoną. On zarabia więcej i powinien o mnie dbać. Lubi zjeść sobie krewetki, jakiś kawior, ja tego mieć nie muszę, szczególnie że to kosztuje, a dzielimy rachunek za jedzenie na pół.
Tak nie powinno być
Tak nie powinno być i szczerze mówiąc, to ja już mam pewien plan. Zaczęliśmy rozmawiać o powiększeniu rodziny. Jak tylko zajdę w ciążę, to postaram się o rozwód i alimenty na siebie i na dziecko. Mąż naprawdę super zarabia, więc na pewno nie będzie to mała kwota i w końcu będę mogła zacząć normalnie żyć. A mi nie przeszkadza wcale, że miałabym być samodzielną matką. Na osiemnaście lat będę ustawiona, a pracować i tak zamierzam, więc damy sobie radę.
Gdybym wiedziała, że to pokazywanie swojej niezależności wyjdzie mi bokiem, to w życiu bym się nie zdecydowała na płacenie za siebie. Teraz w sumie nie stać mnie na nic. Nie pamiętam już kiedy byłam u fryzjera, czy na paznokciach.
Kasia
