"To był mój drugi dzień w nowej pracy, więc nie wiedziałam jeszcze, jakie zasady w niej panują. Koleżanka z biurka obok powiedziała mi, że dziś są imieniny Łucji i składają się wszyscy na prezent imieninowy. Nie było mi to na rękę, bo mój budżet się nie spina, ale okazało się, że to mój obowiązek dać, bo taka jest ogólna zasada w firmie. Tak więc portfel jest już szczuplejszy, a ja niezadowolona, bo wiem, że znowu braknie mi pod koniec miesiąca. Najlepsze jest to, że jubilatki nawet nie znam. Wiem tylko, że taka w pracy istnieje".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Musiałam się złożyć na koleżankę, której nie znam
Niedawno zaczęłam nową pracę po kilku miesiącach bezrobocia. Bardzo się ucieszyłam z posady, bo nie miałam już oszczędności, aby móc nie pracować, chociażby miesiąc dłużej. Pierwszy dzień minął bezproblemowo, jednak drugiego dnia pojawiły się schody.
Moja koleżanka, która pracuje obok mnie, powiedziała mi, że nasza wspólna współpracownica, która siedzi w biurze obok, ma dzisiaj imieniny. Z tej okazji jest wyprawiany poczęstunek organizowany przez jubilatkę, ale my w zamian składamy się po stówie i kupujemy jej jeden wspólny prezent.
Dla wszystkich było to oczywiste, że ja też się dorzucę, więc dyplomatycznie zaczęłam się z tego wycofywać. Ludzie byli w szoku, no bo jak to tak. Z tego powodu wytłumaczyłam, że nie mam wystarczająco dużo pieniędzy, aby dać na koleżankę, której nawet jeszcze nie poznałam i nawet nie wiem, jak wygląda.
Braknie mi kasy na koniec miesiąca
Ostatecznie ludzie przekonali mnie, abym dała tę kasę. Czułam się do tego mocno zobligowana i nie chciałam też się wyłamywać, stając się niemiłym wyjątkiem już na początku pracy w tej firmie.
Jednak jest mi to bardzo nie na rękę, bo wiem, że braknie mi pieniędzy do końca miesiąca, a już jestem pod kreską i moi przyjaciele czekają, aż ureguluję u nich interesy finansowe. Poza tym nie zatrudnili mnie na początku miesiąca, tylko później, więc ta wypłata będzie mniejsza. Nie wspomnę już nawet o okresie próbnym i ogólnym niższym wynagrodzeniu w porównaniu do innych pracowników.
Teraz żałuję, że jednak się nie wyłamałam, zwłaszcza że dostałam sałatkę, która mi nie smakowała, a ciastem był mały skrawek, który nie dorównywał innym porcjom. Może gdybym się postawiła, zakończyłaby się ta tradycja. Jednego jestem pewna, ja nie zorganizuję czegoś takiego i nie przyjmę żadnego prezentu.
Barbara
