"Moja teściowa ma już 65 lat, jest bogobojna i codziennie jak z przepisu lekarza drepce do kościoła. Emeryturka jej służy. Niestety nie mam z nią dobrych relacji, bo cały czas uważa, że nie jestem wystarczająca dla jej jedynaka Pawła. Co gorzej, mój mąż podsyca całą sytuację i, gdy zrobię coś nie tak, to od razu biadoli do mamusi, jaka to jestem zła".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Moja religijna teściowa
Moja teściowa ma 65 lat i jest jedną z tych osób, które mają swoją codzienną rutynę, której nic nie jest w stanie przerwać. Codziennie, jak w zegarku, maszeruje do kościoła, a emeryturka zdecydowanie jej służy. Wszyscy w okolicy ją znają, a ksiądz zawsze wita ją z uśmiechem, bo wie, że może na nią liczyć. Jej mieszkanie wygląda trochę jak mini kaplica – wszędzie krzyże, obrazki, figurki świętych. Jakby ktoś nie wiedział, to od razu zorientowałby się, że ma do czynienia z bardzo religijną osobą.
Niestety, nasze relacje od zawsze były delikatnie mówiąc, skomplikowane. Teściowa ma swój obraz idealnej synowej, i no cóż, ja się w ten obrazek kompletnie nie wpisuję. Dla niej jestem złą matką i jeszcze gorszą żoną, bo przecież nie poświęcam się całkowicie rodzinie tak, jak ona uważa, że powinnam. Zawsze znajdzie coś, co robię źle, a Paweł, mój mąż, niestety jej w tym pomaga. Zamiast wspierać mnie, gdy coś pójdzie nie tak, od razu leci do mamusi, żeby pożalić się na swoją nieznośną żonę. Mam wrażenie, że jestem w jakimś niekończącym się reality show, gdzie teściowa jest jurorką, a Paweł – prowadzącym, który chętnie opowiada o moich wpadkach.
Najgorsze są te książki
Co jakiś czas dostaję od teściowej nową, religijną lekturę, która – jak mi mówi – powinna pomóc mi się „nawrócić” i „poprawić”. Zostawia je wszędzie – na stole w kuchni, w salonie, czasem nawet przy łóżku, jakby niby przypadkiem. Wiadomo, że to nie przypadek. Ona liczy, że je przeczytam i cudownie zamienię się w kobietę jej marzeń, taką, która spełnia wszystkie jej oczekiwania. Paweł przygląda się temu z aprobatą, jakby naprawdę wierzył, że te książki to klucz do rozwiązania naszych problemów.
Staram się to ignorować, ale każda nowa książka to dla mnie przypomnienie, że w oczach teściowej nigdy nie będę wystarczająca. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek uda mi się z nią dogadać, czy zawsze będę widziana jako ta, która nie spełnia jej standardów. Bo przecież to jej jedyny syn, jej oczko w głowie, a ja no cóż, chyba zawsze będę dla niej tą, która nie dorasta do jej wymagań.
Mania
