"Mój syn opanował czytanie na początku zerówki i bardzo lubi książki. Nie naciskałam, sam się nauczył, bo chciał. Cieszyłam się z tego do czasu, aż poszedł do I klasy. Już na wstępie dwie mamy z osiedla stwierdziły, że jestem nadgorliwa, bo przecież nauczyłam Marka czytać na przekór innym. Niepotrzebnie zawyża poziom. Nie spodziewałam się, że innych rodziców będzie to uwierać".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Syn nauczył się czytać jako 6-latek. Sąsiadkom się to nie spodobało
Mój niespełna 7-letni syn w tym roku zaczyna szkołę, tak samo jak dwoje innych dzieciaków od nas z osiedla. Z tego względu często na ławce na patio poruszamy tematy okołoszkolne. Ostatnio na tapecie było czytanie. Po tej rozmowie wciąż nie jestem w stanie się otrząsnąć. Nic dziwnego, że poziom edukacji wygląda, jak wygląda, skoro rodzice mają takie podejście do nauki, jak moje sąsiadki.
Zaczęło się od tego, że mój syn nieopatrznie przy sąsiadkach pokazał, że umie czytać. Odczytał przy nich kawałek regulaminu korzystania z piaskownicy. Kobiety z wrażenia aż podniosły brwi, a Antek jeszcze się przyznał, że już na początku zerówki sam czytał. I się zaczęło.
Sąsiadki stwierdziły jednogłośnie, że niepotrzebnie go uczyłam czytania, skoro w szkole i tak by się nauczył. Tylko wyszliśmy przed szereg. Marek ma na to całe trzy lata podstawówki, nie trzeba mu skracać dzieciństwa. One ze swoją Anielką i Tadkiem nie ćwiczyły literek, bo po co. W szkole się nauczy, a to zadanie wychowawczyni.
Tym razem ja podniosłam brew. Nie wiedzą nawet, jak mój Marek nabył tę umiejętność, a się wymądrzają. Potem jeszcze usłyszałam, że nauczanie początkowe, jak sama nazwa wskazuje, jest po to, żeby dzieci dopiero nauczyły się czytać. Ale jak zwykle, ci "nadgorliwi rodzice niszczą wszystko i wychodzą przed szereg". Vide: tacy jak ja.
Potem zwykli uczniowie czują się gorsi. Powiedziały mi, że powinnam była odpuścić, a nie uczyć dziecko tego, czego powinien się nauczyć dopiero w szkole. Zamiast równać poziom w górę, trafiłam na grono, które wolałoby równać poziom w dół.
Sąsiadki mają obawy, że mój syn wyszedł przed szereg. Za wcześnie nauczył się czytać
Gdy to usłyszałam, dosłownie szczęka mi opadła. Oczywiście, Anielka, córka pani Marioli spod piątki, która też będzie chodziła z moim synem do klasy, nie umie czytać. Syn tek drugiej sąsiadki także nie. Ani mama, ani Anielka nie były zainteresowane nabyciem tej umiejętności. Znam już ich trochę i nieraz zauważyłam, że nad czytanie przedkładały obsługę smartfona i pilota od telewizora.
Mój syn wspaniale skorzystał z tego, co przez cały rok wprowadzały panie wychowawczynie w przedszkolu. Ja nawet nie zdążyłam poruszyć tematu czytania w domu, po prostu pewnego dnia zorientowałam się z niemałym zdziwieniem, że moje dziecko potrafi składać wyrazy z literek. Przeczytał mi wszystkie napisy z jogurtu wyjętego na śniadanie z lodówki, a ja zbierałam szczękę z podłogi.
Przez rok pięknie podszlifował umiejętność czytania, już pod moim okiem. I co, może mam mu teraz powiedzieć, że jest za młody na czytanie, bo mama Anielki i mama Tadka tak twierdzą. Dobre sobie.
Mamy z sąsiedztwa pokpiły sprawę, a mają pretensję do mnie, że zawyżam poziom
Poza tym, trochę nie rozumiem tych pretensji. W przedszkolu dzieci poznają literki. Wydawało mi się, że takie wstępne przygotowanie jest w podstawie programowej. Każdy przedszkolak ma styczność z literkami. Panie ćwiczą też dzielenie na sylaby, żeby dzieci się osłuchały.
Niczego nie wymagają ani nie sprawdzają, ale pod koniec roku zazwyczaj okazuje się, że jest kilkoro dzieci, które załapały, na czym ów proces czytania polega. To wszystko ma cel, by dzieciom było łatwiej w szkole oswoić się z materiałem. Nie trzeba być nadgorliwym rodzicem, żeby pociecha ogarnęła, o co biega w tych literkach.
Moje sąsiadki najwyraźniej pokpiły sprawę, a teraz szukają winnych nie tam, gdzie trzeba. Przecież Marek nie będzie udawał, że nie umie czytać, skoro umie. Tylko po to, żeby stało się zadość poglądowi, że klasy I-III są od tego, żeby dziecko się czytać nauczyło, a nie przyszło do szkoły już wykształcone.
W tym roku w naszej klasie będzie 29 osób i jedna wychowawczyni, która nikomu do głowy wiedzy nie nakładzie. Skoro matki Anielki i Tadka oczekują, że sprawa czytania i pisania sama się załatwi bez ich udziału, to będą musiały zweryfikować swoje przekonania. Chcąc nie chcąc, godziny nad kaligrafią i niepotrzebny stresik mają jak w banku. Ja tam czekam na rozpoczęcie roku ze spokojną głową.
Mama Marka
