"Niestety, mówił poważnie, a ja nie wiem, co robić. Nie chcę iść na wesele w używanych butach i to cudzych, ponieważ wiem, że pocą mi się nogi i może to przejść trwale na cudze obuwie, a nie chcę mieć problemów z kuzynką męża. Poza tym wolałabym mieć swoje, własne. Niestety zarabiam najniższą krajową, kasę mamy wspólną i mąż stwierdził, że to strata hajsu, abym wybierała nowe buty, bo jeszcze trzeba nabyć sukienki dla naszych dziewczynek. Nie wiem, co mam robić".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Najchętniej wcale nie poszłabym na to wesele
Za dwa tygodnie w sobotę idziemy na wesele do mojej rodziny. Cieszyłam się na tę uroczystość, ponieważ rzadko widuję bliskich z mojej rodziny. Jednak teraz to najchętniej odmówiłabym uczestnictwa w tej imprezie. Wszystko przez mojego męża, który ma węża w kieszeni. Mam już dość jego wiecznego oszczędzania na wszystkim.
Ostatnio wymyślił, że mam pożyczyć buty od jego kuzynki, bo dowiedział się, że nosimy ten sam rozmiar. Dzięki temu zaoszczędzimy na moich butach. Właśnie to usłyszałam, jak powiedziałam mu, że chcę kupić nowe obuwie na przyjęcie. Powiedział mi, że to starta kasy, zwłaszcza że kobiety zwykle po kilku godzinach zdejmują szpilki i chodzą albo na bosaka, albo w trampkach.
Może inne kobiety tak, ale ja nie. Wolałabym mieć swoje nowe buty, zwłaszcza że ostatni raz w obuwniczym dla samej siebie byłam wiele lat temu. Jednak nie wiem, jak przekonać swojego męża, abym mogła kupić te buty. Powiedziałam mu o mojej wstydliwej przypadłości, że pocą mi się stopy i nie chcę, aby jego kuzynka nabawiła się tego samego. Zbył to.
Problem z butami jest skomplikowany
Na cudzym to diabeł siedzi i boję się, że ja te buty zniszczę, albo zgubię. Różne rzeczy mogą się zdarzyć, a ja naprawdę nie chcę odpowiadać za cudzą własność. Jeszcze jedna kwestia nie daje mi spokoju. To ja będę musiała poprosić kuzynkę jego męża, aby pożyczyła mi te buty. Mąż się do tego nie kwapi, a ja czuję opory.
Jest mi trochę wstyd poprosić o coś takiego osobę, którą słabo znam. Jakby mnie nie było stać na nowe buty. Próbowałam nawet pogadać z mężem raz jeszcze i obiecać, że wybiorę uniwersalne, tanie buty, ale on się nie zgadza. Nie pójdę też w żadnych swoich, bo większość jest już znoszona, zniszczona i mało mam eleganckich par butów.
Następnym razem nie przyjmę zaproszenia na wesele.
Renata
