"Ja się do jej życia prywatnego nigdy nie wtrącałam, bo to jej sprawa. Chciałabym, żeby układało jej się pomyślnie, ale nie mam na to wpływu. Zresztą, Aśka chyba lubi swoje życie i z pewną drwiną wypowiada się o małżeństwie. Kiedyś powiedziała o sobie, że jest singielką z wyboru. Szkoda tylko, że uznała, że z tej pozycji może mnie pouczać w kwestiach wychowawczych".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Moja siostra wybrała swoją drogę
Mam siostrę starszą ode mnie o 10 lat. Joasia kiedyś chciała zostać nauczycielką, skończyła nawet pedagogikę, ale koniec końców, nigdy nie pracowała w zawodzie. Gdy byłyśmy jeszcze dziećmi, miałyśmy ze sobą całkiem dobry kontakt jak na taką różnicę wieku. Często zostawałam w domu z siostrą pod jej opieką. Gdy ona miała 16 lat, ja miałam dopiero 6. Imponowała mi swoją dorosłością.
Gdy dorosłyśmy, sporo się pozmieniało. Siostra pod koniec liceum wpadła w rozrywkowe towarzystwo, zachłysnęła się imprezowaniem. Koleżanki i koledzy byli na pierwszym planie. Nauka została w tyle, rodzice załamywali ręce, ale Aśka jest bystra i maturę zdała znacznie lepiej, niż się spodziewali.
Po roku przerwy siostra stwierdziła, że jednak pójdzie na studia. Pedagogikę wybrała głównie dlatego, że studiowała tam wówczas jej przyjaciółka. Ukończyły tę pedagogikę, po czym moja siostra zrobiła sobie jeszcze jakieś kursy z PR, certyfikat z angielskiego i poszła robić karierę w biznesie. Po znajomości dostała pracę i tak sobie dociągnęła do czterdziestki.
Do dziś mamy stały kontakt. Asia mieszka sama i ma za sobą trzy nieudane związki. Ja się do jej życia prywatnego nigdy nie wtrącałam, bo to jej sprawa. Chciałabym, żeby układało jej się pomyślnie, ale nie mam na to wpływu. Zresztą, Aśka chyba lubi swoje życie i z pewną drwiną wypowiada się o małżeństwie. Kiedyś powiedziała o sobie, że jest singielką z wyboru. Szkoda tylko, że uznała, że z tej pozycji może mnie pouczać w kwestiach wychowawczych.
Odkąd urodziłam dziecko, siostra wciąż mnie poucza
Ja ułożyłam swoje życie zupełnie inaczej. Miałam to szczęście poznać Damiana. Stanęliśmy przed ołtarzem 3 lata temu. Rok temu urodził nam się syn. Pierwsze miesiące macierzyństwa były dla mnie trudne, bo maluszek wciąż miał kolki, wzdęty brzuszek, mało spał, dużo marudził. Opieka nad nim była wyzwaniem, ale powoli wypracowałam sobie swoje sposoby, które działały.
Myślałam, że w tym czasie Aśka będzie mnie wspierać, ale ona przychodziła i od progu już się niecierpliwiła, czemu Bartuś jest taki głośny. Że powinnam dać mu kaszki z butli i po sprawie. Albo że powinniśmy go w hałasie usypiać, bo inaczej wejdzie nam na głowę.
Gdy kupiłam fotelik samochodowy za ponad tysiaka, złapała się za głowę, bo przecież to niepotrzebny wydatek. Równie dobrze mogłam wziąć taki z marketu za dwie stówki i też nie ryzykować mandatu.
Na chustę patrzyła z ukosa, głośno się zastanawiając, czy małemu nie jest tam ciasno, i że to jakaś fanaberia. Przecież są wózki, po co przyzwyczajam do noszenia. Nawet nie chciałam dyskutować.
Siostra nie ma podstaw, by dawać mi dobre rady
Zrozumiałabym, gdyby dobre rady dawała mi osoba, która jest odpowiedzialna i ma doświadczenie. A nie tylko jakieś bliżej nieokreślone widzimisię na dany temat, bo coś przeczytała, usłyszała, ale nie dosłyszała.
Aśka nawet kota nie ma, bo jak jednego przygarnęła, to po miesiącu stwierdziła, że to nie dla niej. Oddała go z powrotem do schroniska. I taka osoba chce pouczać mnie w kwestii wychowania i opieki nad Bartusiem. Nie mogę.
Jej pedagogiczne wykształcenie nawet nie obejmuje tego zakresu wiekowego. Nie rozumiem, czemu aż tak się wtrąca. Być może rekompensuje sobie tym braki we własnym życiu. Nie chcę jej sprawić przykrości, ale mam już tych uwag serdecznie dość.
Daria
