"Można by było się od niego uczyć sprytu, cwaniactwa i braku szacunku. Ta praca zszargała moje nerwy i zdrowie. W końcu nie dałam sobie rady i musiałam się zwolnić. Jednak nie zrobiłam tego po cichu, lecz odpłacając się szefowi za wszystko, co mi i innym w tej pracy zrobił. Na koniec on splajtował i został w samych skarpetkach, a ja triumfowałam jak nigdy dotąd".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Miarka się przebrała
Pracowałam w sklepie spożywczym przez 7 lat. Długo, ale nie chciałam zmieniać pracy, mimo że nie byłam tam dobrze traktowana, to tak oględnie mówiąc. Nie mogłam wyjść do toalety, kiedy chciałam, był problem z uzyskaniem zgody na urlop, nawet kiedy zgłaszałam z dużym wyprzedzeniem.
Przerwy śniadaniowe też nie istniały, bo przecież mogłam pracować na kasie i jeść w międzyczasie. Poza tym szef płacił najniższą krajową, nadgodziny były obowiązkowe i niepłatne. Nikt nie chciał pracować w tym sklepie, więc zatrudniał ludzi niepełnoletnich, nie przystosowywał do nich warunków pracy i miał gdzieś to, co do niego mówimy.
Ja przynajmniej miałam umowę, ale nie każdy miał to szczęście. Zatrudniał zwykle na staż, a potem mówił do widzenia, biorąc kolejną niedoświadczoną osobę. W ten sposób sporo oszczędzał, ale niestety, nam dochodziło pracy z ciągłą nauką kogoś nowego.
Awansował mężczyznę z mniejszym doświadczeniem, bo bał się, że jeśli awansuje mnie, to zaraz w ciążę zajdę i tyle mnie będzie widział. Robił problemy z powrotem do pracy na macierzyńskim innym koleżankom i bardzo często nam ubliżał. Nie miał szacunku, wdzięczności, ludzkiego odruchu. Nic.
Kiedy więc kolejny raz zrugał mnie za jakąś drobnostkę i to jeszcze przy klientach, zwolniłam się. Jednak postanowiłam, że tego nie zostawię.
Odpłaciłam się nieuczciwemu pracodawcy
Oczywiście Janusz nie pozwolił mi odejść za porozumieniem stron, więc musiałam przepracować jeszcze trzy miesiące okresu wypowiedzenia. Przez ten czas porobiłam zdjęcia, nagrania i kilka razy rozmawiałam z nim tak, aby przyznał się do wielu swoich grzechów. W końcu po tym czasie zaczęłam działać.
Złożyłam na niego skargę do wszelkich możliwych instytucji. Nie tylko do Inspekcji Pracy, ale też sanepidu i kilku innych organizacji. Wielokrotnie na niego doniosłam i to w różnych odstępach czasowych. Pomagały mi koleżanki, które tam zostały, w nadziei, że się coś zmieni i poprawi. W końcu osiągnęłam swój cel. Z racji wielu ogromnych kar finansowych, jakie nałożono na mojego byłego pracodawcę, ten musiał ogłosić upadłość.
Nie żałuję niczego. Chcę też wnieść sprawę do sądu. Muszę dbać o siebie, a nie o niewdzięcznego Janusza.
Aldona
