"Moja teściowa nigdy mnie nie zaakceptowała i od samego początku dawała mi to wyraźnie do zrozumienia. Kiedyś bardzo przesadziła, mówiąc, że jestem leniwa i że nie zasługuję na jej syna. W końcu zdecydowałam się jej odpłacić pięknym za nadobne i od tamtej pory robię jej na złość".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Teściowa nigdy mnie nie zaakceptowała
Kiedy poznałam mojego męża, myślałam, że zyskałam wspaniałą rodzinę. Niestety, moja teściowa szybko rozwiała te nadzieje. Już na pierwszym wspólnym obiedzie, który miał być dla mnie okazją do poznania jego rodziny, teściowa rzuciła kilka złośliwych uwag na temat mojego wyglądu. Zrobiła to niby żartem, ale wszyscy wyczuliśmy, że to była celowa kpina. Powiedziała na przykład:
Kochanie, ta sukienka jest chyba zbyt elegancka na taki zwykły obiad.
Oczywiście poczułam się upokorzona i nie na miejscu.
Kolejna sytuacja miała miejsce podczas Świąt Bożego Narodzenia. Przygotowałam dla rodziny mój specjalny piernik, który zawsze zbierał pochwały. Teściowa, nie próbując nawet kawałka, stwierdziła, że zapewne jest zbyt suchy i że tak naprawdę to nie jest prawdziwy piernik. To było bardzo bolesne, ponieważ wkładam wiele serca w pieczenie, a jej słowa były nie tylko niesprawiedliwe, ale i okrutne.
Jednak najbardziej dotkliwą sytuacją miały być nasze pierwsze, wspólne wakacje z teściową i resztą rodziny męża. Teściowa zorganizowała wycieczkę, na którą nie zaprosiła mnie, twierdząc, że to rodzinne spotkanie. Mąż próbował jej wytłumaczyć, że jestem częścią rodziny, ale ona zbyła go, mówiąc, że jeszcze nie zasłużyłam na to miano. To był dla mnie cios, który bardzo mocno mnie dotknął. Oczywiście to są tylko nieliczne przykłady złośliwości mojej teściowej.
Kropla przelała czarę
Pewnego dnia, teściowa tak bardzo przesadziła, że postanowiłam, że od teraz będę jej robić na złość. Podczas jednej z rodzinnych kolacji, bez żadnego powodu zaczęła mnie obrażać, mówiąc, że jestem zbyt leniwa i nie zasługuję na jej syna. To był moment, w którym coś we mnie pękło. Zrozumiałam, że muszę się bronić.
Zaczęłam robić małe złośliwości, które miały na celu pokazać jej, że nie dam się zastraszyć. Na przykład, kiedy przygotowała swoje popisowe danie na rodzinny obiad, ja przyniosłam swoje, równie imponujące, ale w nowoczesnym wydaniu, które wszyscy pochwalili. Teściowa była wściekła, że jej tradycyjna kuchnia została przyćmiona przez moją nowoczesną interpretację.
Innym razem, kiedy wiedziałam, że teściowa zamierza kupić dla wnuków prezenty na urodziny, ja kupiłam jeszcze lepsze i bardziej przemyślane prezenty. Jej upominki wydawały się bledsze w porównaniu do moich, co oczywiście ją zirytowało. Czułam się wtedy trochę winna, ale z drugiej strony – uważam, że powinnam bronić się przed jej ciągłymi atakami.
Najbardziej spektakularna sytuacja miała miejsce na rocznicy ślubu teściów. Wiedziałam, że teściowa przygotowała specjalne przemówienie. W tajemnicy przed wszystkimi przygotowałam swoje własne przemówienie, w którym złośliwie wspomniałam o wszystkich wspaniałych chwilach spędzonych z teściami, mimo „drobnych różnic zdań”. Wszyscy się śmiali, ale teściowa wiedziała, że to była moja mała zemsta.
Wiem, że nie powinnam tak postępować i że mściwość nie prowadzi do niczego dobrego. Ale czasami człowiek nie wytrzymuje ciągłego poniżania i musi się jakoś bronić.
Renata
