"Jesteśmy razem już ponad 50 lat i myślałam, że po tylu latach nic mnie nie zaskoczy. Mój mąż, który ma już 75 lat, nagle postanowił uprawiać sporty. Nie wiem, skąd wzięła się u niego ta nagła pasja, ale obawiam się, że może sobie zrobić krzywdę".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Mąż zawsze był spokojny
Mój mąż, Jan, przez większość życia prowadził raczej spokojny tryb życia. Oczywiście, kiedy byliśmy młodsi, chodziliśmy na spacery, jeździliśmy na rowerach, ale nigdy nie był zapalonym sportowcem. Tymczasem, kilka miesięcy temu, ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu, Jan zaczął interesować się różnymi aktywnościami fizycznymi. Zaczęło się od lekkiej gimnastyki w domu, potem doszły do tego spacery, a teraz regularnie biega, jeździ na rowerze, a nawet zaczyna interesować się bardziej wymagającymi dyscyplinami jak nordic walking, piłka nożna, czy też pływanie.
Z jednej strony cieszę się, że Jan dba o swoje zdrowie i kondycję. Wiem, że aktywność fizyczna jest ważna w każdym wieku, a szczególnie dla osób starszych. Ale z drugiej strony, obawiam się, że może przesadzać. W jego wieku łatwo o kontuzję, a powrót do pełni zdrowia po urazie może być długi i trudny. Codziennie martwię się, że może sobie coś zrobić, upaść, skręcić kostkę albo nadwerężyć mięśnie.
Mąż uparł się, że będzie uprawiać sporty
Jan jest bardzo uparty. Mówi, że czuje się świetnie, że sport daje mu energię i poprawia nastrój. Rozumiem, że chce czuć się młodziej, ale uważam, że powinien zachować umiar. Kiedy staram się mu to wyjaśnić, odpowiada, że nie chce spędzić reszty życia na kanapie, że ma jeszcze wiele do zrobienia i nie chce być zależny od nikogo.
Rozumiem jego argumenty, ale moje obawy nie znikają. Co gorsza, od kiedy Jan zaczął uprawiać sport, zauważyłam, że staje się coraz bardziej zdeterminowany i ambitny. Ostatnio mówił nawet o wzięciu udziału w amatorskich zawodach biegowych dla seniorów. Tego dnia naprawdę się przeraziłam. Zawody, rywalizacja – to już nie jest zabawa, a dla człowieka w jego wieku może to być bardzo ryzykowne.
Zaczęłam szukać informacji na ten temat w Internecie i w literaturze. Wiem, że są seniorzy, którzy uprawiają sporty i świetnie sobie radzą. Ale każdy przypadek jest inny. Jan nigdy wcześniej nie był zapalonym sportowcem, nie ma doświadczenia w trenowaniu i obawiam się, że może nie znać swoich ograniczeń. Każdego dnia, kiedy wychodzi na trening, boję się, że wróci z kontuzją albo, co gorsza, nie wróci wcale.
Rozmawiałam też z naszym lekarzem rodzinnym. Powiedział, że sport jest zdrowy, ale trzeba zachować umiar i nie forsować się za bardzo, szczególnie w starszym wieku. Próbowałam przekazać te uwagi Janowi, ale on tylko uśmiecha się i mówi, że lekarze zawsze przesadzają. Że on czuje się dobrze i nic mu nie będzie.
Czuję się bardzo bezradna w tej sytuacji. Chcę, żeby Jan był zdrowy i szczęśliwy, ale obawiam się, że jego nowa pasja może przynieść więcej szkody niż pożytku.
Krystyna
