"Przestałem kochać własną żonę przez to, że na drodze do samorozwoju zapomniała o mnie i naszych wspólnych planach rodzinnych".
Publikujemy list naszego czytelnika. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Ożeniłem się z fajną dziewczyną, a ona zmieniła się nie do poznania
Gdy brałem z Kaśką ślub w 2016 roku, byliśmy na podobnym etapie życia. Mieliśmy w miarę dobre prace, dało się spokojnie żyć i odłożyć na jakiś fajny urlop latem. Dodatkowo czasem wyskoczyliśmy z plecakiem na kilka dni, żeby odetchnąć świeżym powietrzem. Planowaliśmy założyć rodzinę. Kochałem ją bezwarunkowo i tę Kaśkę, którą była kiedyś, wciąż kocham. Wyrozumiałą, zaradną, radosną. Piękną nawet bez makijażu i zegarka za 1000 zł.
Jednak przez lata z niepokojem obserwowałem, jak moja żona staje się zupełnie inną osobą niż kobieta, której ślubowałem wierność i uczciwość małżeńską i że nic nas nie rozłączy. Dziś z tych dwóch osób, którymi wtedy byliśmy, zostałem tylko ja. Kaśka odeszła w przeszłość, teraz znajomi coraz częściej mówią do niej Kate.
Dziś Kasia - przepraszam, Kate - jest na zupełnie innym "levelu", jak to ona mówi. Na początku bardzo mnie cieszyło, że moja żona jest ambitna, robi kursy dokształcające, zdobywa dyplomy, umie wszystko zorganizować. Imponowało mi, że mam tak przedsiębiorczą żonę. Ja bym się nie odnalazł w środowisku biznesowym i doradczym. To była jej ścieżka i ja jej w tym kibicowałem, zwłaszcza że dzięki niej mogliśmy żyć nieco wygodniej.
Ale z biegiem czasu zaczęło mnie coraz bardziej niepokoić, gdy moja Kasia zdobytą wiedzę i różne mechanizmy działania zaczęła przenosić do naszego prywatnego życia. Plany rodzinne poszły w odstawkę. Kasia cała przesiąkła tym motywacyjnym bełkotem. Miała nowe plany, wysokie aspiracje i wytyczne. Coraz dalej jej było do tej kobiety, z którą się ożeniłem.
Próbowałem ratować małżeństwo, ale ona wciąż mnie strofowała
Najtrudniejsze było to, że im lepsza i skuteczniejsza była Kasia, tym bardziej blado wypadałem ja. A ona uznawała, że musi mnie zmotywować. Wciąż wyskakiwała mi z różnymi coachingowymi stwierdzeniami, które niby mają mnie popchnąć do działania, a w rzeczywistości działały wręcz przeciwnie. Próbowałem jej wytłumaczyć, że nie trafia do mnie to coachingowe gderanie i podkręcanie, ale ona wciąż swoje, jakbym mówił w obcym języku.
Kaśka po prostu nie mogła ścierpieć tego, że ja się nie zmieniłem. Nie chciała rozmawiać o rodzinie. Nawet nie wiem, kiedy zaczęło jej przeszkadzać, że nie poddałem się dyktatowi samorozwoju. Podsyłała mi ogłoszenia o pracę. Zaczęła mi wyrzucać, że nie chce spędzić reszty życia z facetem, który nie potrafi zmobilizować się do osiągnięcia swoich szczytów i nie ma ambicji na więcej i lepiej. Źle mnie oceniła, bo ja po prostu nie chciałem brać udziału w całym tym wyścigu szczurów.
Wciąż suszyła głowę, że pracuję w tej samej firmie od 10 lat (nieważne, że dwa razy awansowałem), że zasiedziałem się, a powinienem rozwinąć skrzydła i stać się najlepszą wersją siebie. Zaczęło jej przeszkadzać, że zarabia dwukrotnie więcej ode mnie i że nie zawsze mam ochotę towarzyszyć jej w wystawnych kolacjach z kontrahentami.
Mało tego, moja żona zasmakowała luksusów i bardzo jej to przypadło do gustu. Zaczęła się inaczej ubierać, kupować markowe rzeczy, przestała gotować i sprzątać. Jedzenie zamawiała na mieście, a raz w tygodniu zaczęła do nas przychodzić pani sprzątająca.
Każda rozmowa o wakacjach też kończyła się spięciem. Kasi nie wystarczały już wczasy pod gruszą i wciąż miała do mnie pretensje, że nie stać mnie na urlop na Malediwach albo Karaibach, tylko ona musi ze swoich osiągnięć pokryć koszty. Tam właśnie jeżdżą wszyscy jej nowi znajomi, którzy niezbyt mi się podobali.
Wystąpiłem o rozwód
Po kilku latach się poddałem i wystąpiłem o rozwód. Przez całe nasze małżeństwo byłem jej wierny. Byłem dobrym mężem, ale zmęczył mnie już ten tryb życia na najwyższych obrotach. Wiele bym dał, żeby moja żona się opamiętała, ale na powrót do poprzedniego stanu rzeczy już za późno.
Długo zajęło mi pogodzenie się z tym, że nasze ścieżki się rozeszły. Kochałem dawną Kasię. Ta nowa napawała mnie niepokojem. Przestałem kochać własną żonę przez to, że na drodze do samorozwoju zapomniała o mnie i naszych wspólnych planach.
Bardzo się zdziwiła, że postanowiłem zwrócić jej wolność. Wręcz się oburzyła, że przecież to ja jestem tym, który wlecze się w ogonie, zamiast dążyć do przodu. Przecież nie ona. Uważam, że osobno będzie nam lepiej. Wolę jeść suchy chleb z osobą, która mnie kocha i którą rozumiem, niż kawior z kimś, kto stał mi się obcy. Może kiedyś taką osobę znajdę.
Daniel
