"Rozwiodłam się i odżyłam. W końcu po 12 latach nikt mi nie mówi, jak mam żyć"

Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.

Mąż wiecznie mnie krytykował

Moje życie przed "przekroczeniem wielkiej wody" prezentowało się następująco. Pobudka dzień w dzień o godz. 6:30. Ja wstawałam pierwsza i robiłam śniadanie dla dzieci i kanapki do pracy dla męża. Nigdy mu nie smakowały i zawsze wydziwiał, że za dużo sałaty, za mało majonezu, a w ogóle to on nie lubi rzodkiewek, przecież doskonale o tym wiem.

Jednak ja codziennie łudziłam się, że może tym razem doceni te kanapki. Starałam się przemycić w nich jak najwięcej warzyw, bo Romanowi urósł brzuszek w ciągu ostatnich kilku lat. On jednak nigdy nie doceniał. Zresztą gdyby jedynym naszym problemem były kanapki, to jeszcze pół biedy. Ale nie były.

Canva.com

Mąż w zasadzie codziennie mnie krytykował i sprawiał, że czułam się bezwartościowa. Krytykował wszystko — mój wygląd, moją inteligencję i dokonania zawodowe. Dzień w dzień sprawiał, że czułam się coraz mniejsza.

Raz, gdy szykowałam się na przyjęcie w pracy, odstawiłam się najpiękniej, jak mogłam. Oczywiście, zdawałam sobie sprawę z tego, że po dwójce dzieci nie wyglądam jak Miss Polonia, ale zrobiłam, co mogłam.

Gdy całkiem zadowolona z siebie przeglądałam się w lustrze w nowej sukience, Roman tylko przeszedł obok i rzucił:

Aśka, jak ty wyglądasz. Co ty z siebie zrobiłaś. Z czym, do ludzi. To już nie te lata na takie sukienki z tymi nogami i fałdami na brzuchu

- powiedział niemal z niesmakiem.

A ja opadłam z sił i resztą sił usiadłam na łóżku. Poczułam się jak przekłuty balonik, z którego ktoś spuścił powietrze.

Jednak to nie były jedyne bolesne słowa Romana. Wiecznie mówił mi, że jestem za mało inteligentna, żeby coś znaczyć w firmie, w której pracuję i, że jestem zbyt "wiekowa", żeby coś jeszcze mi się w karierze udało. Gdy próbowałam się z nić dzielić jakimiś autorskimi pomysłami na zwiększenie sprzedaży w firmie, jedynie rzucał od niechcenia.

Ty, to jak coś wymyślisz, to się odechciewa.

I faktycznie odechciewało się, tyle że mi.

Rozwiodłam się i po 12 latach odżyłam

Dziś nie mam pojęcia, jak dawałam radę żyć tak dzień w dzień. Jednak trzymała mnie wizja "szczęśliwego małżeństwa". Nie chciałam zrezygnować z tego marzenia, nawet jeśli moje życie nie miało z nim nic wspólnego. I bałam się ostracyzmu społecznego.

To Roman pewnego dnia wrócił z pracy i powiedział, że mnie już nie kocha. Ogłosił, że kogoś poznał i, że dopiero z nią wie, co to jest prawdziwa miłość i, że ja się do niej nawet nie umywam.

Gdy to powiedział, najpierw świat mi zawirował w głowie. Zaczęłam płakać i błagać go, by nie odchodził, a on tylko mówił jak zwykle:

Kobieto, jak ty się zachowujesz, jak ci nie wstyd.

Jednak dzień później nastąpiło otrzeźwienie. Wstałam i poczułam przypływ sił. Wzięłam dzień wolny na żądanie, spakowała wszystkie jego ubrania do walizek i wystawiłam je za drzwi. Tak jak w filmach. Jeszcze tego samego dnia wymieniłam zamki w drzwiach.

Canva.com

Wiedziałam, że gdy wróci, będzie chryja. I tak było. Roman dobijał się do drzwi, ale zadzwoniłam po policję. To go otrzeźwiło.

Dziś jesteśmy już po rozwodzie. Sprzedaliśmy mieszkanie, bo było wspólne, a ja kupiłam nowe, urządziłam po swojemu i rozpoczęłam nowy rozdział w życiu. Roman wyprowadził się do tej lafiryndy, ale po pół roku go pogoniła. Z tego co wiem, aktualnie mieszka ze swoją matką.

A ja po 12 latach w końcu odżyłam. Dziś nikt mi nie mówi, jak mam żyć. Nikt nie krytykuje tego, jak się ubieram, jak wyglądam, czy jaką mam fryzurę. Pozbyłam się największego ciężaru w swoim życiu — własnego męża. I jedyne, czego żałuję to to, że zrobiłam to tak późno.

Joanna