"Początkowo zacisnęłam zęby i wróciłam do pracy. W skupieniu próbowałam napisać raport, ale ciągle się rozpraszałam. Najpierw bawił się w chowanego pod moim biurkiem, a potem wciskał dowolne przyciski na kserokopiarce. Jego mama nic sobie z tego nie robiła. Kiedy mały Kornel podbiegł tuż obok mnie i wyrwał mi z ręki myszkę komputerową, nie wytrzymałam".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Koleżanka znowu przyprowadziła dziecko do biura
Kiedy moja koleżanka przyprowadziła dziecko do pracy, byłam pewna, że to wyjątkowa, jednorazowa sytuacja. Niestety, ostatnio znowu to zrobiła, a ja poczułam, jakby nasze biuro zamieniło się w jakąś bawialnię. Może nie wszyscy czytelnicy mieli tę "przyjemność", by pracować u boku dziecka, ale ci, którzy to przerabiali, z pewnością wiedzą, co mam na myśli.
Początkowo zacisnęłam zęby i wróciłam do pracy. W skupieniu próbowałam napisać raport, ale ciągle się rozpraszałam. Najpierw bawił się w chowanego pod moim biurkiem, a potem wciskał dowolne przyciski na kserokopiarce. Jego mama nic sobie z tego nie robiła.
Kiedy mały Kornel podbiegł tuż obok mnie i wyrwał mi z ręki myszkę komputerową, nie wytrzymałam i głośno zwróciłam uwagę jego matce. Koleżanka niby mnie przepraszała za zaistniałą sytuację, ale ten dzieciak coś tak poklikał, że cała moja praca poszła na marne.
Szef nic sobie z tego nie robi
Z lekkim niedowierzaniem i dużą dozą rozgoryczenia postanowiłam poruszyć ten temat z naszym szefem. Nie jestem wredna, tylko chciałam to wyjaśnić raz na zawsze. Korzystając z przerwy, zapukałam do jego drzwi i zwróciłam uwagę na to, że nasze biuro to nie bawialnia.
Jak się okazało, nasz szef to niezłomny obrońca chaosu, bo bez chwili zastanowienia odparł:
To tylko na chwilę. Musimy być wyrozumiali.
Nie rozumiem, jak mogę być wyrozumiała, gdy koniec końców będę zmuszona robić nadgodziny, żeby to wszystko nadrobić. Zaproponowałam więc szefowi, żeby zorganizował jakiś kącik dla dzieci, oddalony od mojego biurka, żebym mogła skupić się na pracy w mniej rozpraszającym otoczeniu.
Spojrzał na mnie w taki sposób, jakbym była jakimś potworem bez serca i kazał wrócić do obowiązków.
Daria
