"Kiedyś były piękne czasy. Ludzie w związkach jakoś trwali dłużej, kochali się na dobre i na złe. Moja babcia z dziadkiem doczekali się 60. rocznicy i, gdyby nie choroby dziadka, to jeszcze wiele lat pewnie by świętowali swoje uczucie. Ja nie mam kompletnie szczęścia. Ostatnio zaliczyłam jeden związek — już po pięciu miesiącach okazało się, że mój ex woli blondynki i właściwie nigdy nie przestał kochać swojej pierwszej dziewczyny. Czuję, że nigdy nie będzie mi dane się zakochać bez pamięci, jak moi dziadkowie".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Kiedyś ludzie kochali się jakoś bardziej
Zawsze, gdy patrzyłam na moich dziadków, czułam ciepło w sercu. Babcia i dziadek trwali w miłości przez 60 lat, a ich związek wydawał się niezniszczalny. Gdyby nie choroby, które z czasem zabrały dziadka, jestem pewna, że obchodziliby jeszcze wiele kolejnych rocznic. Ich miłość była dla mnie wzorem, nieosiągalnym ideałem, do którego dążyłam przez całe życie.
Pamiętam, jak babcia opowiadała mi o ich pierwszym spotkaniu. Byli młodzi, pełni marzeń i nadziei. Mimo trudności i przeciwności losu, zawsze trzymali się razem. Wspierali się nawzajem, przeszli przez najtrudniejsze chwile, ale nigdy nie zwątpili w swoją miłość. Dla mnie ich związek był jak bajka, a ja pragnęłam tylko, by choć raz w życiu doświadczyć czegoś podobnego.
Rzeczywistość jednak okazała się inna. Moje relacje były kruche, nietrwałe. Ostatni związek przyniósł mi szczególnie dużo bólu. Było to pięć miesięcy, które zaczęły się obiecująco, ale szybko zamieniły się w koszmar. Pewnego dnia dowiedziałam się, że mój partner wciąż tęskni za swoją pierwszą miłością – blondynką, którą nigdy nie przestał kochać. Poczułam, jakby ktoś wyrwał mi serce z piersi. Wszystkie plany, marzenia i nadzieje, jakie miałam na przyszłość, runęły w jednej chwili.
Chciałabym kochać
Często słyszałam, że kiedyś były lepsze czasy. Ludzie w związkach trwali dłużej, byli wierniejsi, bardziej oddani. Może to prawda, a może to tylko nostalgiczne wspomnienia. Niemniej jednak, czułam, że coś się zmieniło. Moje pokolenie zdawało się być bardziej zagubione, niezdolne do trwałych relacji. Wszyscy goniliśmy za ideałami, zapominając, że miłość to nie tylko chwile szczęścia, ale też trudne momenty, które trzeba przetrwać razem.
Każde rozstanie było dla mnie coraz trudniejsze. Każda kolejna porażka w związku sprawiała, że coraz bardziej traciłam nadzieję na znalezienie prawdziwej miłości.
W chwilach zwątpienia przypominałam sobie słowa babci. Mówiła mi, że miłość to nie tylko uczucie, ale także decyzja. Decyzja, by codziennie wybierać tę drugą osobę, mimo wszystko. Może to była tajemnica ich długowiecznej miłości – gotowość do walki, do poświęceń, do bycia razem pomimo trudności.
Nie wiem, czy kiedykolwiek uda mi się znaleźć kogoś, kto pokocha mnie na tyle, by trwać ze mną przez resztę życia. Ale jedno wiem na pewno – miłość, którą widziałam w oczach moich dziadków, zawsze będzie dla mnie inspiracją i nadzieją, że gdzieś tam, czeka na mnie ktoś, kto zechce dzielić ze mną swoje życie.
Beata
