"Od kilku lat celebruję życie singielki i bardzo dobrze mi z tym. Z natury jestem introwertyczna, więc wakacje staram się też spędzać z dala od ludzi. Uwielbiam polskie morze, ale teraz w lipcu, czy w sierpniu w życiu bym nie pojechała. Wolę najbliższe miesiące spędzić w klimatyzowanym biurze, aniżeli ściśnięta na plaży niczym sardynka wśród amatorów morskich atrakcji. Kilka lat temu byłam raz w środku wakacji i mi wystarczy".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Kocham polskie morze
Pod koniec września plaże nad Bałtykiem pustoszeją, a ja z radością korzystam z tego okresu. Rześkie powietrze, spokojne fale i puste deptaki - to jest to, co lubię. Już teraz planuję długie spacery brzegiem morza, z książką w ręku i termosikiem z gorącą herbatą. Ta wizja napawa mnie radością i spokojem.
Każdego ranka, budząc się w małym pensjonacie z widokiem na morze, czuję się jak w raju. Poranna mgła unosząca się nad wodą, delikatne słońce wschodzące nad horyzontem – to moje ulubione chwile. Z dala od zgiełku miasta i codziennych obowiązków, mogę w pełni zanurzyć się w swoim własnym świecie.
Podczas jednego z takich spacerów, znalazłam mały, ukryty zakątek plaży, gdzie nie docierają turyści. To było jak odkrycie skarbu – ciche, spokojne miejsce, gdzie mogłam usiąść na miękkim piasku, słuchać szumu fal i cieszyć się samotnością. Tam spędziłam wiele godzin, pisząc w swoim dzienniku, myśląc o przeszłości i planując przyszłość.
Zdarzyło mi się też spotkać kilka ciekawych osób – podobnych do mnie introwertyków, którzy również szukają spokoju. Jednego wieczoru, przy ognisku na plaży, podzieliliśmy się swoimi historiami i marzeniami. To były cenne chwile, które pokazują, że nawet w samotności można znaleźć towarzystwo i zrozumienie.
Każdego wieczoru, wracając do pensjonatu, czułam się spełniona. Moje wakacje były dokładnie takie, jakich pragnęłam – spokojne, pełne refleksji i piękna natury. Z dala od tłumów, w miejscu, które stało się moim małym azylem.
To czas dla mnie
Właśnie dlatego tak cenię sobie wrześniowe wakacje. Unikam fanatyków smażingu i plażingu, którzy całe dnie spędzają na leżakach, ignorując otaczającą ich naturę. Nie rozumiem, jak można tak marnować czas, leżąc bez ruchu pod palącym słońcem, zamiast odkrywać piękno nadmorskich krajobrazów, słuchać szumu fal i delektować się spokojem. W moim odczuciu, prawdziwy odpoczynek to nie tylko relaks fizyczny, ale także duchowy – a to można osiągnąć tylko w harmonii z naturą.
Już teraz nie mogę się doczekać następnych wakacji. Wiem, że znów wybiorę polskie morze pod koniec września.
Asia
