"Górale to już nie wiedzą, ile sobie powiedzieć za oscypka z żurawiną, lody, czy gofry na Krupówkach. Drogo tam jest jak nigdy wcześniej. Myślałam, że spędzimy fajny urlop z chłopakiem, ale na każdym kroku zaskakiwały nas ceny i jarmarczne atrakcje. Polskie góry to już nie to samo, co kiedyś. Nie widać tradycji i miłości do regionalnych smaków. A na Krupówkach więcej zakręconych frytek na patyku, niż dobrych szaszłyków z grilla z baraniny, które lata temu jadłam z rodzicami. Na szczęście piękne widoki ratują wszystko".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Utracony smak dawnych lat
Wyjechałam na urlop do Zakopanego, z nadzieją na chwilę wytchnienia od codziennego zgiełku. Zakopane zawsze kojarzyło mi się z malowniczymi krajobrazami, smacznym jedzeniem i serdecznością górali. Niestety, rzeczywistość okazała się zupełnie inna.
Już pierwszego dnia na Krupówkach doznałam szoku. Górale to już nie wiedzą, ile sobie powiedzieć za oscypka z żurawiną, lody, czy gofry. Drogo tam jest jak nigdy wcześniej. Spacerując wzdłuż zatłoczonego deptaka, widziałam tylko stragany pełne tandetnych pamiątek i jarmarcznych atrakcji. Zakręcone frytki na patyku zamiast tradycyjnych przysmaków, które pamiętałam z dzieciństwa. Brakowało mi szaszłyków z baraniny z grilla, które kiedyś jadłam z rodzicami.
Wielka drożyzna
Kulminacją rozczarowania był moment, gdy pod Gubałówką, gdzie zazwyczaj smakowałam najlepszych oscypków, zobaczyłam cenę – 10 zł za jeden mały serek! To była przesada. W myślach widziałam siebie i mojego chłopaka, spędzających romantyczne chwile w górach, rozkoszujących się smakiem regionalnych specjałów. Jednak zamiast tego, co krok zaskakiwały nas absurdalnie wysokie ceny. Z każdą kolejną chwilą czułam coraz większe rozczarowanie. Gdzie podziała się ta magiczna atmosfera, której oczekiwałam?
Nawet widok majestatycznych Tatr, choć piękny, nie był w stanie w pełni wynagrodzić tego rozczarowania. Spoglądałam na szczyty, próbując znaleźć ukojenie w ich spokojnej, niezmiennej obecności. Chwile spędzone na górskich szlakach były jedynymi momentami prawdziwej radości i odprężenia. Cisza, świeże powietrze i niesamowite panoramy przypominały mi, dlaczego kochałam te góry.
Mimo wszystko, gdzieś głęboko w sercu, czułam żal za utraconą autentycznością Zakopanego. Marzyłam, że kiedyś wrócę tutaj i odnajdę to, czego szukałam – prawdziwe, niekomercyjne oblicze góralskiej stolicy. Ale na razie pozostały mi tylko wspomnienia.
Ania
