"Piszę do Was, aby podzielić się moimi odczuciami, które od dawna noszę w sobie. Być może to, co przeżywam, pomoże innym osobom, które znajdują się w podobnej sytuacji. Mam siostrę bliźniaczkę, która od zawsze wydawała się mieć życie lepsze i pełniejsze od mojego. Choć kocham ją i cieszę się z jej sukcesów, nie mogę powstrzymać uczucia zazdrości, które coraz bardziej mi doskwiera".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Moja siostra bliźniaczka ma lepiej
Od najmłodszych lat ludzie postrzegali nas jako identyczne, ale jednocześnie różne osoby. Zawsze powtarzano nam, że mamy te same możliwości i te same szanse, ale to moja siostra zdawała się lepiej wykorzystywać każdy moment. Była tą, która lepiej się uczyła, szybciej biegała i miała więcej przyjaciół. Ja natomiast czułam się jak jej cień, zawsze o krok za nią.
Gdy dorosłyśmy, moja siostra szybko zdobyła prestiżową pracę, podczas gdy ja walczyłam, aby znaleźć swoje miejsce na rynku pracy. Ona z łatwością wspinała się po szczeblach kariery, zdobywając kolejne awanse i nagrody. Jej życie zawodowe jest pełne sukcesów i uznania, a ja wciąż borykam się z brakiem stabilności i poczuciem niespełnienia.
Ale to nie tylko praca sprawia, że czuję się gorzej. Moja siostra zawsze była duszą towarzystwa. Ludzie ją uwielbiają, zawsze otaczają ją przyjaciele i znajomi. Ja, pomimo starań, często czuję się osamotniona i zepchnięta na boczny tor. Nawet w rodzinie, wydaje się, że to ona jest tą, która przyciąga uwagę, a ja pozostaję w cieniu. Wspólne spotkania często kończą się na opowiadaniu o jej osiągnięciach, podczas gdy moje starania są marginalizowane.
Canva
Nie mogę powstrzymać uczucia zazdrości
Nie sposób nie wspomnieć o naszym życiu osobistym. Moja siostra jest szczęśliwie mężatką, ma wspaniałą rodzinę i dom pełen ciepła. Ja z kolei wciąż szukam swojej drugiej połówki, a każda nieudana próba tylko pogłębia moją frustrację. Jej życie wydaje się być idealne, a moje pełne rozczarowań i niespełnionych marzeń.
Zazdrość, której doświadczam, nie jest czymś, z czego jestem dumna. Staram się z nią walczyć, ale to trudne, kiedy codziennie widzę, jak blisko jest ktoś, kto osiągnął wszystko, o czym ja tylko marzę. Wiem, że to uczucie jest destrukcyjne i niesprawiedliwe wobec mojej siostry, która nie jest winna temu, że lepiej jej się powodzi.
Często zastanawiam się, czy problem leży we mnie, czy to los postawił mnie na mniej sprzyjającej drodze. A może po prostu nie mam tyle szczęścia. Chciałabym nauczyć się cieszyć z tego, co mam i nie porównywać się ciągle do mojej siostry.
Anna C.
