"Myślałam, że to miłość życia, że zawsze będziemy razem. Dziecko miało być dopełnieniem naszej miłości i spełnieniem marzeń. Okazało się inaczej, bo jak mi powiedział, on jednak nie jest gotowy na rodzicielstwo. Tylko dziecko już jest i trzeba się nim zająć, a on zwinął manatki i tyle go widziałam. Teraz on realizuje swoje cele i robi co miesiąc przelew. Nie przyjdzie mu do głowy, że bardzo potrzebuję pomocy i wsparcia w wychowaniu dziecka".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Nie planowaliśmy ciąży
Byliśmy razem przez dwa lata, kiedy zaszłam w ciążę. Nie planowaliśmy jeszcze dziecka, ale wcześniej rozmawialiśmy o przyszłości i nasze wizje się pokrywały. Chcieliśmy założyć rodzinę i być szczęśliwi. Kiedy zobaczyłam dwie kreski na teście ciążowym, wiedziałam, że może to nie najlepszy moment na dziecko, ale nie jest źle.
Kiedy powiedziałam mu o ciąży, przyjął to ze spokojem. Stwierdził, że powinniśmy zamieszkać razem i wspólnie wychować dziecko. Ze ślubem poczekamy, aby zorganizować go na spokojnie. Ogólnie wszystko dobrze się zapowiadało. Przez całą ciążę wszystko było między nami w porządku, choć niestety, przechorowałam mój błogosławiony stan. Dlatego odliczałam dni do porodu.
Jaś urodził się kilka tygodni za wcześnie, więc ze szpitala wypisano nas dopiero po dwóch tygodniach. Miał problem z przyjmowaniem mleka, więc musieliśmy go karmić po trochu, ale bardzo często. To sprawiało, że prawie wcale nie spaliśmy, chodziliśmy przemęczeni i sfrustrowani, ale wiedziałam, że ten trudny czas szybko minie.
Zostałam sama z niemowlakiem
Po niecałych dwóch tygodniach od powrotu do domu mój partner powiedział, że ma dość. Stwierdził, że nie tak to sobie wszystko wyobrażał, że dziecko to ogromne poświęcenie i obciążenie, że on nie chce tak żyć. Dodał, że przeprasza, ale musi się wyprowadzić. Na początku byłam w szoku i nic nie powiedziałam, więc uznał to za zgodę i spakował swoje rzeczy.
Wtedy zapytałam, jak sobie to wszystko wyobraża. Oznajmił, że będzie mi co miesiąc robił przelew i zajmie się tym, co go uszczęśliwia, a ja sobie poradzę. Miałam ochotę zapytać, co jeśli jednak nie dam rady, ale nie miałam na tyle odwagi, czego teraz żałuję.
Tak więc zostałam sama z bardzo wymagającym niemowlakiem. Dla niego sprawa jest jasna i dobra, bo tylko przesyła pieniądze i ma wszystko gdzieś. Ja natomiast myję się co kilka dni, bo nie mam czasu i możliwości, nie dosypiam od porodu i jestem wykończona. Myślałam, że mam przy sobie odpowiedzialnego, kochającego mężczyznę. Myliłam się.
Wiktoria
