"Dobrze znajomi mówili, że nad polskim morzem trzeba rezerwować miejsce na plaży już od piątej rano. Nie wierzyłam w to, ale przez cały tydzień już zaraz po piątej na plaży panowie misternie budowali parawany, a panie przygotowywały śniadanie. Wprawdzie linia brzegowa jest bardzo długa, ale prawie w ogóle nie udało mi się znaleźć dla siebie ani skrawka ciszy i spokoju. Nieważne, czy rano, czy po południu. Wszędzie huk, pisk i szczebiot małych dzieci. Już nigdy więcej się nie wybiorę na takie wakacje. Więcej czasu spędziłam w pokoju hotelowym, aniżeli cieszyć się dobrą pogodą i ciepłem".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Nieznośne początki
Dobrze znajomi mówili, że nad polskim morzem trzeba rezerwować miejsce na plaży już od piątej rano. Nie wierzyłam w to, śmiałam się z tych opowieści, uważając je za przesadzone. Kiedy jednak dotarłam do naszego pensjonatu w małym nadmorskim miasteczku, szybko zrozumiałam, że w tych słowach kryło się ziarno prawdy.
Pierwszego ranka obudziłam się o świcie, zaintrygowana, czy rzeczywiście ludzie o tej porze walczą o kawałek piasku. Na plaży zastałam obrazek jak z surrealistycznego snu: panowie misternie budowali parawany, tworząc małe fortecy, a panie rozkładały śniadanie na przenośnych stolikach. Uśmiechając się do siebie, pomyślałam, że to pewnie jednorazowy widok. Jak bardzo się myliłam.
Każdego dnia sytuacja się powtarzała. Zaraz po piątej plaża zamieniała się w pole bitwy o najlepsze miejsce. Linie brzegowe, choć bardzo długie, były szczelnie zapełnione parawanami, krzesełkami i ręcznikami. Próbowałam znaleźć spokojny kąt, ale bezskutecznie. Rano, w południe, wieczorem - zawsze towarzyszył mi huk, pisk i szczebiot małych dzieci.
Zmęczyłam się a nie odpoczęłam
Coraz częściej wybierałam pobyt w pokoju hotelowym zamiast plaży. Siedząc na balkonie, próbowałam cieszyć się dobrą pogodą i ciepłem, które przyniosło lato. Czytałam książki, piłam kawę i delektowałam się chwilami spokoju, których na plaży tak bardzo mi brakowało.
Raz nawet próbowałam wstać o czwartej rano, z nadzieją, że uda mi się zdobyć trochę ciszy przed inwazją plażowiczów. Nic z tego. Gdy tylko dotarłam na miejsce, zobaczyłam pierwsze parawany ustawione tuż przy wodzie. Poddałam się. Już nigdy więcej nie wybiorę się na takie wakacje.
Spakowałam walizki, żegnając się z miasteczkiem, które okazało się nie być wymarzonym miejscem na odpoczynek. W drodze powrotnej obiecałam sobie, że kolejne wakacje spędzę w miejscu, gdzie naprawdę będę mogła się zrelaksować.
Może góry, albo mała wiejska chatka z dala od cywilizacji. Jedno było pewne - plażowanie nad polskim morzem zdecydowanie nie było dla mnie. Przynajmniej nie w towarzystwie takich tłumów.
Ania
