"Byłam bardzo zżyta z moją babcią. To ja się nią opiekowałam, kiedy potrzebowała pomocy. Robiłam dla niej zakupy, gotowałam obiady i zawoziłam do lekarza. Przed śmiercią powiedziała, żebym wzięła sobie jej mieszkanie. To było jej ostatnie życzenie. Teraz nikt mi nie wierzy, a rodzina twierdzi, że zyskiem ze sprzedaży powinniśmy się podzielić po równo. Szkoda, że nie było ich, kiedy babcia potrzebowała pomocy, wtedy nikt o niej nie pamiętał".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Prześlij swoją historię na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Opiekowałam się babcią
Moja babcia była dla mnie bardzo ważną osobą, doskonale się dogadywałyśmy i zachowywałyśmy jak przyjaciółki. Opiekowałam się nią i pomagałam jej ze wszystkim. Kiedy już poważnie chorowała, to woziłam ją od lekarza do lekarza, żeby jej jakoś pomóc. Codziennie przynosiłam jej świeże obiady i robiłam zakupy. Piekłam jej ulubione ciasteczka. Robiłam to wszystko bezinteresownie, z dobroci serca. Uważam, że tak należało. Nie oczekiwałam niczego w zamian, jednak przed śmiercią babcia poprosiła, żebym wzięła sobie jej mieszkanie. To było jej ostatnie życzenie.
Prosiła, żebym wzięła jej mieszkanie
Babcia była kochaną osobą, a nikt z rodziny, poza mną, się nią nie interesował. Było mi z tego powodu bardzo przykro, bo niejednokrotnie musiałam zawalać swoje obowiązki służbowe, żeby zawieźć babcię do lekarza. Kiedy ja prosiłam innych o pomoc, nigdy nie mieli czasu. Z perspektywy czasu nie dziwię się babci, że taką podjęła decyzję. Chciała, żeby jej mieszkanie trafiło rzeczywiście w ręce osoby, której zależało na jej dobru. Nie załatwiła tego formalnie, nigdy o tym nie myślałyśmy. Po prostu przed śmiercią, powiedziała, żebym wzięła jej własność. Nie sądziłam, że powinnam się jakość zabezpieczyć na wypadek, gdyby ktoś inny rościł sobie prawo do nieruchomości.
Rodzina mnie zawiodła
Moja rodzina okazała się być okrutna. Nie patrzą na to, jakie było ostatnie życzenie babci. Mało tego, oni nie wierzą w moje słowa. Uważają, że wszystko sobie zmyśliłam i twierdzą, że babcia na pewno nie powiedziałaby czegoś takiego, bo zawsze była sprawiedliwą osobą i wszystkie wnuki kochała tak samo. Nie widzą tego, że to ja robiłam wszystko przy babci, kiedy była potrzebująca. Nie poczuwali się do odpowiedzialności wtedy, za to teraz wyciągają ręce po jej własność. Chyba nie mam szans z nimi wygrać i jest mi bardzo przykro, bo uważam, że to mieszkanie należy się mi, skoro taka była ostatnia wola mojej babci.
Zawiedziona Wnuczka
