"Wywalanie siana na coś, co się założy raz w życiu, nie mieści mi się w głowie. Dlatego gdy miałam szukać sobie sukni ślubnej, skierowałam kroki wprost do lokalu z odzieżą używaną. Pani Jola pokazała mi przepiękną białą suknię zagranicznej marki. Przymierzyłam i z miejsca się zakochałam. Co ja się potem nasłuchałam od przyjaciółek, że one by na siebie nie założyły szmatki z lumpeksu - w taki dzień trzeba wyglądać na poziomie, a nie pokazywać się w byle czym".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Prześlij swoją historię na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Sukni ślubnej poszłam szukać w lumpeksie
Na długo przed swoim ślubem wiedziałam, że absolutnie nie chcę wydawać tysięcy na suknię ślubną, którą założę raz w życiu. Moje przyjaciółki wręcz przeciwnie - lekką ręką szastały na kiecki od projektantów, ale mi to do szczęścia niepotrzebne.
Coś takiego nie mieści się w moim obrazie świata - czyste marnotrawstwo zasobów z mojej kieszeni, które można by rozdysponować w znacznie rozsądniejszy sposób. Jak miałam do wyboru np. lecieć z Mariuszem na wakacje albo władować tę kwotę w fatałaszek, to nawet się nie zastanawiałam, która opcja wygra. To jasne, że wakacje!
DLatego kiedy przyszedł czas na szukanie sukni na swój ślub, od razu skierowałam swoje kroki do lumpeksu. Znam taki jeden sklepik z odzieżą używaną, prowadzony przez panią Jolę. Nie jest ogromny, ale za to dobrze zaopatrzony nawet w mniej typowy towar. Zimą ma stroje karnawałowe, a latem pianki do pływania i właśnie te nieszczęsne suknie ślubne.
Ubieram się u pani Joli od lat i często wynajduję prawdziwe perełki, których potem zazdroszczą mi wszystkie koleżanki. Sama pani Jola pochodzi spod Ełku i jest bardzo sympatyczną kobietą. Czasami odkłada mi nawet co lepsze znaleziska. Wszystko sobie piorę i noszę z powodzeniem. Przecież nie chodzę potem z metką na wierzchu ani z tabliczką, że to z second handu!
Koleżanki śmiały się z sukni z second handu
I tym razem mój ulubiony lumpeks nie zawiódł. Pani Jola pokazała mi świetną, kremową suknię z pięknymi haftami i koronkową górą. Przymierzyłam i z miejsca się zakochałam. W dodatku na metce było logo zagranicznego butiku. Po sprawdzeniu w wyszukiwarce okazało się, że na ich suknie wizytowe nawet nie byłoby mnie stać. Żadnej z moich koleżanek także.
Przed ślubem oddałam tylko tę suknię do pralni, a potem sama zrobiłam drobne poprawki. Gdy pochwaliłam się koleżankom, że sprawa sukni ślubnej załatwiona, i to za mniej niż stówę, nie mogły uwierzyć.
Ja w takiej szmacie za grosze bym się nie pokazała. Przecież to wstyd na całą rodzinę.
- usłyszałam.
Asia, przemyśl to jeszcze. Ślub to najważniejszy dzień w życiu kobiety, suknia musi być droga, żeby nie wyglądało się na biedaka!
- próbowała wymóc zmianę moja świadkowa, po czym zastrzegła, żebym przypadkiem nie namawiała jej na to samo, bo nie kupi sobie używanej sukienki na taką okazję. Usłyszałam jeszcze, że jej facet nie pozwoliłby jej iść do ślubu w byle czym, ale jak sobie chcę. To mój ślub.
Pożałowałam, że w ogóle im powiedziałam. Ale suknię z lumpeksu i tak założyłam i zrobiła furorę. Wszyscy goście wypytywali, skąd wytrzasnęłam taką piękną i oryginalną kreację. Ciocia Terenia stwierdziła, że musiało to kosztować fortunę, bo wygląda jak od krawcowej z Mediolanu. Cóż, nie wyprowadzałam jej już z błędu, że moją krawcową z Mediolanu jest pani Jola spod Ełku i jej second hand. I tak wszystkim nie dogodzę.
Joanna
