"Moja smutna historia rozegrała się za zamkniętymi drzwiami. Codziennie modlę się, żeby wystarczyło mi sił na niezależność. Może jeszcze czeka na mnie gdzieś szczęście. Nie wiem, czy zrozumie mnie ktoś, kto nie przeżył tego, co ja. Życie u boku Krzyśka wszystkim wydawało się sielanką. Niestety nie było. Wyszłam z domu z dwiema walizkami. Zostawiłam dorobek życia. Wszystko dla szacunku, którego tam nie było. Liczyłam na wsparcie najbliższych. Niestety oni nie rozumieją, jak mogę zostawić taki majątek i męża, który dużo zarabia".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Prześlij swoją historię na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Moje życie nie było bajką
Z Krzyśkiem poznaliśmy się 10 lat temu. Wydawał się księciem z bajki. Był czarujący, przystojny, dobrze ustawiony. Był też sporo starszy, bo aż o 12 lat. Miałam 24 lata i wydawało mi się, że złapałam Pana Boga za nogi. Teraz patrząc na to z perspektywy czasu, widzę, jaka byłam naiwna.
Dopiero co wyrwałam się ze słabego związku, który zabrał mi kilka lat życia, skończyłam studia i zaczęłam pierwszą poważną pracę. Krzysztof był klientem biura rachunkowego, w którym pracowałam. Wszystkie pracownice go uwielbiały. Zawsze czarujący, przynosił czekoladki i kawę. Sypał komplementy i był mega przystojny. Ja spragniona uwagi szybko dałam się nabrać na jego teksty.
Wszystko potoczyło się dość szybko. Zaczęliśmy się spotykać i zaszłam w ciążę. Nieplanowaną, ale bardzo chcianą. Krzysiek oszalał ze szczęścia. Od zawsze marzył o dzieciach. Wzięliśmy ślub trzy miesiące po pierwszym spotkaniu. Mąż prawie nosił mnie na rękach.
Wszystko zmieniło się dość szybko. Przeżyliśmy wielką tragedię, po której nasz związek nigdy nie był już szczęśliwy. W siódmym miesiącu ciąży serduszko naszej córeczki przestało bić. Straciliśmy naszego maluszka. Ja się załamałam, a mąż przestał ze mną rozmawiać.
Wiele lat staraliśmy się o kolejną ciążę, bez powodzenia. Krzysiek powiedział mi wiele razy wprost, że jestem bezwartościowa, bo nawet dziecka mu nie dam. Z biegiem lat, był bardziej oschły i okrutny, a ja zjadana przez poczucie winy, zamknęłam się w swojej rozpaczy.
Odeszłam od męża
Chociaż każdego dnia męczyliśmy się ze sobą, mąż nie chciał zgodzić się na rozwód. Mówił, że to będzie źle widziane i jego reputacja na tym ucierpi. Przed ludźmi udawał kochającego i wspierającego męża. To niebywałe jak potrafił odgrywać swoją rolę. Nawet moi bliscy go uwielbiają.
Pojawiły się kolejne kochanki, w pewnym momencie miałam dość. Powiedziałam, że odchodzę, a on bez mrugnięcia okiem powiedział, że jak odejdę, wszystko mi odbierze. Wynajęłam małą kawalerkę, spakowałam dwie walizki najpotrzebniejszych ubrań i wyprowadziłam się, gdy był na kolejnej niby delegacji.
Każdy dzień jest trudniejszy od poprzedniego. Po 10 latach wygodnego życia muszę się przyzwyczaić do zaczynania wszystkiego od nowa. Niestety we wszystkim jestem sama. Najbliżsi nie rozumieją, czemu odeszłam. Przecież dla nich Krzysiek to ideał. Mądry, bogaty i taki uprzejmy. Jego drugą twarz, okrutnego, wiecznie poniżającego słownie typa znam tylko ja. Moja smutna historia rozegrała się za zamkniętymi drzwiami. Codziennie modlę się, żeby wystarczyło mi sił na niezależność i postawienie się całemu światu. Może jeszcze czeka na mnie gdzieś szczęście.
Eliza, 34 lata
