"Mąż Elżbiety nie był typem mężczyzny obdarzonego dobrymi manierami. Był dość nieokrzesany i lubił sobie pośmieszkować, nawet jeśli jego żonie sprawiało to przykrość. Nawet nie zauważał, że jego docinki o jej zmarszczkach albo niepotrzebnym w tym wieku makijażu psuły jej humor. Moja przyjaciółka miała do niego coraz mniej cierpliwości".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Prześlij swoją historię na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Elżbieta nie czuła się staro, ale mąż wmawiał jej każdego dnia, że jej uroda mija
Elżbieta jest moją przyjaciółką. Jej historia napawa mnie optymizmem i pokazuje, że nie należy naśmiewać się z innych ludzi, bo w każdym drzemie piękno, również zewnętrzne, trzeba tylko umieć je wydobyć.
Elżbieta była mężatką od 40 lat. W jej małżeństwie bywało raz lepiej, raz gorzej. Tomasz był trudnym człowiekiem, momentami dość nieokrzesanym i rubasznym. Jak zaczął sobie żartować, to często jego komentarze przeradzały się w zwykłe drwiny.
Od kiedy na twarzy Elżbiety pojawiły się pierwsze zmarszczki, a na jej głowie pasma siwych włosów, regularnie przypominał jej, że się starzeje i nie wygląda już tak, jak 20-, 30-latka. Uroda już nie ta, co kiedyś. Potrafił powiedzieć, że czas nie był dla jego żony łaskawy, albo że nie musi się już malować, bo to nie daje efektu - tylko wyrzuca pieniądze w błoto.
Moja przyjaciółka starała się dbać o swój wygląd, każdego dnia malowała się do pracy. Dbała też o figurę, pilnowała, by być w dobrym zdrowiu. Zbyt duża waga obciąża stawy, a w jej rodzinie problemy ze stawami były powszechne.
Co innego jej mąż. Tomasz nie był ideałem męskiego piękna, z tym jego telewizyjnym brzuchem i rozchodzącymi się guzikami od koszuli. Fakt, nie miał siwych włosów, ale to dlatego, że zaczynały mu wypadać i miał zaczątki łysiny. Mimo to nie spoglądał w lustro, tylko pozwalał sobie komentować wygląd żony.
Raz nawet stwierdził, że nie chce, by szła z nim na spotkanie firmowe. Jego szef ma młodą żonkę, więc może lepiej zamiast Elżbiety zabierze ich córkę. Moją przyjaciółkę strasznie to ubodło. Przyszła do mnie wypłakać się na ramieniu. Obiecałam sobie, że coś wymyślę, żeby ją pocieszyć.
Elżbieta została modelką. Mąż zobaczył jej zdjęcia w gazecie
Myślałam, myślałam i wymyśliłam. Poszłyśmy we dwie do agencji modelek — towarzyszyłam Eli, żeby dodać jej otuchy. Teraz przyjmują tam kobiety w każdym wieku. W obiektywie aparatu fotograficznego Elżbieta wyglądała fantastycznie, nawet bez makijażu.
Nawet w tych liniach zmarszczek można się było zakochać. W make-upie wyszło jeszcze lepiej. Elżbieta okazała się idealną osobą, miała to we krwi. Niedługo potem posypały się pierwsze zlecenia. Po pół roku Ela miała za sobą kilka sesji, nagranie do reklamy, wywiad w gazecie.
I tę właśnie gazetę, przed wyjściem do pracy zostawiła na stole, żeby mąż miał co czytać przy śniadaniu, które od kilku miesięcy musiał sam sobie robić (nie wiedział, czemu Ela przestała mu gotować). Nie miał pojęcia, że na 9. stronie zobaczy zdjęcie swojej żony! Początkowo nawet jej nie poznał, ale rzuciło mu się w oczy nazwisko. Omal nie zadławił się jajecznicą.
W krótkim wywiadzie Elżbieta mówiła, że mąż drwił z niej i naśmiewał się z jej zmarszczek i z tego, że się starzeje. Bardzo ją tym ranił i podcinał jej skrzydła. I że praca jako modelka odmieniła jej życie i spojrzenie. Już nie da się więcej traktować w ten sposób. Każda kobieta powinna wiedzieć, że ma wartość, a piękno ma w sobie.
To było dla niego jak kubeł zimnej wody. Nie miał pojęcia, że jego głupie docinki tak jej dokuczały. Postanowił jej zadośćuczynić. Zaczął od wielkiego bukietu róż i obietnicy, że to się skończy raz na zawsze. Był z niej dumny i spojrzał na nią innymi oczami. Póki co, słowa dotrzymał.
Przyjaciółka Eli
