"Dogadujemy się z żoną na różnych płaszczyznach, ale w kwestii wychowania syna idzie nam jednak różnie. Niby już potrafimy iść na kompromis, ja jednak jestem rodzicem wymagającym, stawiającym granice, żona natomiast pozwala synowi na różne jego fanaberie. I to nie jest tak, że ja jestem taki anty i przeze mnie on nic nie może. Po prostu należałoby zastanowić się moim zdaniem nad tym, na, ile można pozwolić takiemu dziecku, bo przecież to jeszcze dziecko, a nie dorosły".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Prześlij swoją historię na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Jestem wymagającym rodzicem
Wiem, że jestem wymagającym rodzicem. Zawsze się do tego przyznawałem. Uważam, że syn powinien dobrze się uczyć, bo nauka w tych czasach to podstawa. Łatwiej później dostać się na dobre studia, a po nich znaleźć dobrze płatną pracę.
On oczywiście woli spędzać czas z kolegami, ale ja pilnuję, żeby najpierw nauczył się wszystkiego, co trzeba. Wyjść z domu może dopiero wtedy, gdy go odpytam.
Łatwiej byłoby trzymać go w ryzach gdyby nie fakt, że żona jest wobec niego taka pobłażliwa. Ja oczywiście rozumiem, że to wynika z tego, że syn jest naszym jedynym dzieckiem, ale i tak nie pochwalam takich zachowań.
Żona na wszystko mu pozwala
Żona na wszystko synowi pozwala. I to bez konsultacji ze mną. Ona dobrze wie, że na pewne rzeczy po prostu się nie godzę, więc pewnie woli nie pytać, bo jak miałaby mu wtedy pozwolić? Musiałaby sprzeciwić się własnemu mężowi.
Ale czy dziesięciolatkowi wypada mieć tatuaż? Zrobiła mu taki z henny i to niby na kilka dni, ale trzymał się bardzo długo i był w widocznym miejscu. Przecież to wstyd, żeby dziecko tak chodziło do szkoły.
Co chwilę coś razem wymyślają. Syn lubi nosić szerokie spodnie, takie co prawie z tyłka spadają, a ona mu takie kupuje. No, a to znów nie wypada.
Ale to nie wszystko
Ale to nie wszystko. Ostatnio myślałem, że wyjdę z siebie, jak wróciłem do domu, a młody mi wyskoczył z trwałą. Już ledwo znosiłem te jego długie włosy, ale się na nie zgodziłem. Jednak w życiu bym się nie spodziewał, że oni pójdą zrobić mu trwałą.
To nie są zabiegi dla dzieci! Byłem tak zły i jestem do tej pory, że mam ochotę nie odzywać się do żony przez miesiąc. Jestem zły i o tę trwałą i o to, że podjęła taką decyzję beze mnie. Ja też jestem rodzicem. Jestem ojcem!
Grzegorz
