"Syn nie chciał mi pomagać. Mieszkałam sama w małym mieszkanku, a moje zdrowie było coraz słabsze. Trudno mi już było wychodzić z domu i robić zakupy. Prosiłam syna o to, żeby przynosił mi zakupy chociaż raz na tydzień czy zawiózł mnie do lekarza. To było dla niego zbyt wiele. W końcu powiedział, że znalazł mi miejsce w domu starców. Byłam załamana, a on mówił to z uśmiechem na ustach. Wyraźnie chciał mi uprzykrzyć życie. Dziś cieszę się, że tam trafiłam, to najlepsze, co mnie spotkało".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Syn wywiózł mnie do domu starców
Mój syn wpadł na pomysł, żeby wywieźć mnie do domu starców. Bardzo się tego obawiałam, nie wiedziałam, co mnie czeka. Poza tym nie chciałam opuszczać mojego przytulnego mieszkania. Nie miałam jednak wyjścia, trudno mi było samodzielnie egzystować, robić sobie samej zakupy, byłam uwięziona w czterech ścianach. Syn rzadko mnie odwiedzał, co kończyło się tym, że często byłam bez jedzenia. Nie miał dla mnie czasu i byłam dla niego ciężarem. Kiedy wywoził mnie do domu starców, płakałam, a on się cieszył, wyglądało to tak, jakby chciał mi utrudnić życie.
W końcu mam spokój
Na szczęście okazało się, że nie taki diabeł straszny jak go malują. W domu starców doskonale się odnalazłam. Jest tu wszystko to, czego mi brakowało, kiedy mieszkałam sama. Świetnie dogaduję się z personelem oraz innymi osobami, które tu mieszkają. W końcu mam towarzystwo, mam jedzenie na czas, nie muszę się martwić o opłaty, gotowanie czy zakupy. Mogę realizować swoje pasje. Oglądam sobie telewizję, kiedy mam na to ochotę, maluję obrazy, biorę udział w dodatkowych zajęciach. Smutno mi, bo syn w ogóle mnie nie odwiedza, nawet nie interesuje go to, co u mnie słychać i jak odnalazłam się w nowym miejscu.
Jestem szczęśliwa
Mimo wszystko jestem tutaj szczęśliwa. Uważam, że nic lepszego nie mogło mnie spotkać. Sytuacja jest bardzo dobra, ponieważ mieszkam w ładnym, dużym, przestronnym pokoju. Czego chcieć więcej? W moim małym mieszkanku nie mogłabym wychodzić na spacery, a tutaj zabierają mnie na dwór codziennie. Mogę siedzieć na ławce nawet kilka godzin i nikt nie ma nic przeciwko. Opiekunki są bardzo miłe i często ze mną rozmawiają, ostatnio nawet dostałam włóczkę, żebym mogła robić na drutach. Odwdzięczyłam się pięknymi skarpetami.
Marysia
