"Jako mama staram się obdarzać moją córeczkę bezwarunkową miłością od pierwszych dni jej życia. Niestety niedawno zostałam zdruzgotana jej słowami — moja pięciolatka wykrzyczała mi prosto w twarz, że już mnie nie kocha".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Córeczka wykrzyczała mi w twarz, że mnie już nie kocha
Jako mama staram się obdarzać moją córeczkę bezwarunkową miłością od pierwszych dni jej życia. Zawsze była moim oczkiem w głowie, moim największym skarbem. Niestety niedawno zostałam zdruzgotana jej słowami — moja pięciolatka wykrzyczała mi prosto w twarz, że już mnie nie kocha. Te słowa były dla mnie jak cios prosto w serce, które rozdarły je na milion kawałków.
Jako rodzic staram się zawsze zapewnić jej poczucie bezpieczeństwa i wsparcie na każdym kroku. Od momentu jej narodzin każdy dzień spędzam, starając się być najlepszą mamą, jaką potrafię. Robię wszystko, co w mojej mocy, żeby stworzyć dla niej ciepły i kochający dom. Nie szczędzę czasu na wspólne zabawy, czytanie bajek i rozmowy. Staram się być dla niej wzorem miłości i cierpliwości. Przed położeniem spać zawsze powtarzam jej, jak bardzo ją kocham i jak cudowną osobą jest.
Ostatnio jednak zaczęłam zauważać, że nasza relacja zaczęła się zmieniać. Moja córka stała się bardziej drażliwa. Coraz częściej zdarza się, że moje próby zbliżenia się do niej kończą się jej irytacją i gniewem. Próbowałam z nią rozmawiać i zrozumieć, co dzieje się w jej głowie, ale jej odpowiedzi są niejasne.
Gdzie popełniłam błąd? Czy to moja wina?
Nie potrafię zrozumieć, skąd w tak młodym i niewinnym sercu mogła zagościć taka niechęć. Zastanawiam się, gdzie mogłam popełnić błąd? Co mogło spowodować taką zmianę w jej zachowaniu? Wspólnie spędzamy dużo czasu, ale jest jedno miejsce, gdzie nie mam kontroli nad tym, co się dzieje — przedszkole. Zaczęłam podejrzewać, że to właśnie tam może leżeć przyczyna jej nagłego oddalenia się ode mnie.
Zuzia uczęszcza tam od roku, spędzając tam większość dnia, nawiązując pierwsze przyjaźnie i ucząc się życia w grupie... Może to wpływ rówieśników, ich nieodpowiednie słowa i zachowania?
Czy to możliwe, że przedszkole, do którego chodzi moja córeczka, miało w tym jakiś udział? Czy to możliwe, że dzieje się tam coś, o czym nikt mnie nie informuje? W mojej głowie pojawia się mnóstwo pytań, dlatego zwracam się do was z prośbą o pomoc i wsparcie. Mam nadzieję, że dzięki jakimkolwiek radom i wskazówkom, nasza relacja będzie wyglądała tak, jak dawniej.
Mama Zuzi
