"Nasz dom był typową wielką kostką postawioną z myślą o wielopokoleniowej rodzinie, której się nie doczekaliśmy. Miał duże podpiwniczenie, parter, piętro i jeszcze opcjonalnie pomieszczenia na strychu, które może kiedyś dałoby się przerobić na pokoje. Plany mieliśmy obszerne, ale życie napisało dla nas inny scenariusz - doczekaliśmy się tylko jednego syna. Oczekiwaliśmy od niego wdzięczności za to, że zabezpieczymy jego przyszłość".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Mamy jednego syna. Wychowywał się w domu na wsi
Odkąd zostaliśmy we dwójkę, ja i mąż, nie było sensu utrzymywać tak dużego domu. Przerastało nas to. Zresztą, dom był już nie pierwszej młodości, nie miał podłączenia do sieci ciepłowniczej, musieliśmy sami zadbać o ogrzewanie, a to dodatkowy obowiązek.
Ci, którzy mieszkają w domu, sami wiedzą, że tutaj zawsze jest co robić - ogród i ogródek, rynny, płot, elewacje i tak na zmianę. Chcieliśmy już od tego odpocząć.
A nasz dom był typową wielką kostką postawioną z myślą o wielopokoleniowej rodzinie, której się nie doczekaliśmy. Miał duże podpiwniczenie, parter, piętro i jeszcze opcjonalnie pomieszczenia na strychu, które może kiedyś dałoby się przerobić na pokoje. Plany mieliśmy obszerne, ale życie napisało dla nas inny scenariusz.
Mamy tylko jednego syna. Tak się złożyło, pogodziłam się z tym faktem już dawno temu. Maciek wychowywał się bez rodzeństwa, ale miał mnóstwo kolegów na wsi i jako dziecko raczej się nie nudził. Te lata szybko minęły.
Gdy nasz syn dorósł, wyprowadził się na studia. Potem już nie chciał wrócić z miasta na wieś. Miał pracę, podobała mu się jedna dziewczyna, wynajął gdzieś kawalerkę i mieszkał w niej, ale gdy do nas dzwonił, ciągle narzekał na to, że nie może dogadać się z właścicielem. Facet ciągle podwyższał mu czynsz.
Postanowiliśmy sprzedać dom i kupić wygodne mieszkanie
Równolegle ja i Tadeusz zastanawialiśmy się coraz intensywniej nad sprzedażą naszego domu i przeprowadzeniem się na obrzeża miasta. Młodsi już nie będziemy, rodzina też już jest kompletna, pozostaje czekać, aż w przyszłości pojawią się wnuki. Nawet lepiej, jeśli będziemy bliżej.
Stanęło na tym, że sprzedajemy nasz dom, po czym kupimy mieszkanie czteropokojowe. Żeby było wygodnie i bez dodatkowych trosk o obejście. Na razie my w nim zamieszkamy, a synowi zostawimy pokój, ale kiedyś całe mieszkanie będzie do jego dyspozycji. Jak się dorobi, sam kupi sobie drugie.
Żeby nie przepisywać dwa razy własności i uniknąć podwójnych opłat u notariusza, kupiliśmy to mieszkanie od razu na syna. Przez myśl mi nie przeszło, że to się nam odbije czkawką.
Syn się wprowadził i zaprowadził swoje porządki
Przez pierwszy rok było dobrze, póki mieszkaliśmy sami. Ale później z dnia na dzień bez pytania Maciej wprowadził się do nas. Po prostu pewnego dnia podjechało auto pełne kartonów i toreb z jego rzeczami. Właściciel kazał mu się natychmiast wyprowadzić, ale syn nie chciał powiedzieć, jaki był powód tej ewakuacji.
Przyjęłam go z otwartymi rękami, mówiąc, że to przecież jego mieszkanie, ale szybko tego pożałowałam. Nasz syn potraktował to jako zielone światło, by rozstawiać rodziców po kątach jako niechcianych lokatorów. Maciek śmiał narzucać własne zasady, czepiał się, np. że wstajemy rano na śniadanie i go budzimy, a on chciałby we własnym mieszkaniu normalnie pospać.
Co noc światło paliło się do 2-3 nad ranem. Niby szukał nowej pracy, ale nie szło mu to, a rachunki ktoś musiał płacić. Jedyne, w co Maciek się zaangażował, to związek z dziewczyną. Są z Sandrą już 3 lata i planują przyszłość. Ona ostatnio zapytała nas, ile chcemy mieć wnuków. Mało ze stołka nie spadłam.
Jeśli oni faktycznie będą chcieli założyć rodzinę i zamieszkać oboje u nas, to chyba się wyprowadzimy. Źle na tej zamianie wyszliśmy.
Ewa i Tadeusz
